The Hoarder

 

De eigenaar van onze Finca had een eigen domein..

Alwaar hij helemaal zichzelf kon zijn.

Daar prutste, kotterde en frummelde hij.

En verzamelde álles wat hij verzamelen kon.

Van schroefjes, moertjes, plasticzakjes, dingetjes en veel gerei!

Wat een normaal mens weggooit als ‘t z’n nut heeft uitgenut, stuk ging, of vervangen werd, kreeg daar, bij dat meneertje een eigen plek.

Meestal in een plastic zakje.

Meneertje eigenaar was Hoarder.

Of dement…

In ieder geval een rare vent!

Wat wij in de garage aantroffen aan oude nutteloze meuk, was na een kwartiertje ruimen al lang niet meer zo leuk.

Twee en Dertig jaar verzamelen.. Da’s nie weinig nie!

Ik denk wel dertig bezemstelen zonder bezem.

Zeker tien stuks zwabbers, oud en versleten. 

Duizend doekjes ruftend naar de dood.

Een twintig tal camping stoeltjes, je weet wel die je uit kunt klappen, tot op de draad versleten.

Blikjes en en dozen vol met schroefjes, roest en koperdraadjes.

Zevenhonderdrienentwingig zakjes vol met andere plastic zakjes. 

Flessen en flessen vol met wasverzachter,  koelvloeistof, olijfolie en Extramadureense wijn.

Die laaste meestal half leeg. Of half vol zo U wilt..

Maar allemaal ranzig en viezig.

Potten tomatenpuree van eigen makelij en doosjes en wekflessen vol uitgedroogde pitten en zaden van twijfelachtige allure.

Een handvol elektrisch werkgereedschap zonder stekker, of snoer.

Om en om beklommen we de oude landkar om de zooi te stapelen.

Dozen vol met touwtjes, slangen en slangetjes, en jawel elektriciteits snoeren, zonder stekkertje.

Oude gordijnen en matrassen nog in het plastic.

Een stuk of honderd lege waterflessen, die van 5 liter.

Zes flessen melk, ruim over datum.

Vijf drijvers voor een chloortablet voor in een zwembad.

En sleutels en sleuteljes..

Waarschijnlijk van alle sloten die de goede man, god hebbe zijn ziel, in de loop van zijn verzamelingsleven was tegen gekomen en had geopend of gesloten.

Kalebassen, glazen flessen, kisten vol kleden en lakens, en veel, heel veel elektriciteistdraad. Geen stekkertjes trouwens…

Vele, vele schoenen en pantoffeltjes, allen keurig per paar verpakt in.., een plastic zakje.

Gammele tafeltjes, houten stoeltjes met rieten zitting. Knelringen, knelkoppelingen, tie-wraps, een koelkast op flessengas (manshoog), een oud vijfpits gasfornuis met oven: dood, stofzuigerslangen, maar geen stofzuiger.

Had ik al gezegd dat er veel bezemstelen waren??

Zonder bezem he..

Affijn,.. de verzameling was zo onnut als ‘ie gigantisch was.

Uit de inhoud van die garage en het naastgelegen bijgebouwtje kwamen welgeteld deze voor ons bewaarbare dingen:

Een tasje met wat handgereedschap, een paar gloednieuwe kaplaarzen maatje 40, een pikhouweel ( jaaa Loes blij!), een handvol Spaanse Golden Oldies op single, 

en een werkend aggregaat waarmee we water uit onze bron kunnen pompen. Iets wat de vorige bewoners waarschijnlijk ook deden als het vulvat boven de keuken leeg bleek geraakt..

Wij benutten van 08:30 tot 16:30 uur de grote boerenkar die Andrès, onze steun en toeverlaat, filantroop en Arroyomolinese spin in het web met connecties óveral, loodgieter, kroeguitbater, volrond, aimabel, oer- Extremadura-voorbeeld van de relaxede Spaanse goedzak, gisteravond nog voor ons had geregeld en al om half negen met den tractoor had afgeleverd..

Buiten brandde de Spaanse zon zich naar 37 graden in de schaduw.. Had ik al gezegd dat er wel een zweetdruppel geplengd werd! Bij deze dan! En het waren er meerdere.

Maar kudo’s voor de overjarige elektriciteits-installatie op maar dat éne zonnepaneel! De koelbox deed zijn werk, de cola en water bleven fris!

Om half vijf hadden we de grootste zooi in de kar, was die kar tjokvol en stonden er alleen nog de mega grote dingen in de garage, die Andrès in de komende dagen zou komen ophalen..

Wij, doorzweet, bestoft, uitgedroogd en ruftend en aan het eind van ons latijntje.

Maar de grootste klus geklaard!

Nog even druk gemaakt in het huis en ook daar wat bijelkaar gekwakt voor de volgende Rotzooi-Run.

Want het huis.., da’s ook nog lang nie leeg he!

Nu lekker naar huis, in Montánchez. 

Douchen,

De couscous die we eerder al gemaakt hadden lekker koud uit de koelkast opgepeuzeld, een borrel in de mik en te bed.

De kerkklok heide 21:30u.

Maar wij hebben t niet meer vernomen.

De luiken dicht, de doppen in de oren.

Vannacht om 03:00u opstaan, Specialist Frits Boer verwacht onze auto om 11:00uur, om te keuren, wirwar van bureaucratische Spaanse  paperassenwinkel in orde te brengen en onze Dacia op Spaans kenteken te zetten. 

Alicante is de place to be..

7 uur rijden.

Je moet er wat voor over hebben.., maar dan heb je ook wat zullen we maar zeggen.

Avé.

Saludos.