Stroom, meer zooi en epische fotografie?

 

Het is alweer woensdag, 26 juli, en we beginnen met een klassieke Zwart-Wit kiek uit den Ouden Doos..

Althans een moderne remake..

Geniet van de man’s torso.. uitleg volgt hieronder ergens..😋

We zijn zo’n beetje een maand aanwezig hier in Extremadura.

En wat is de tijd snel gegaan!

Alle dagen druk met regelen, denken, doen, sleuren en slepen..

De avonden verglijden in drankmisbruik en meer zaken die het licht niet kunnen verdragen, als je tenminste een tere ziel hebt. 

Ik zal er niet over uitweiden. 

De nachten zijn zwoel en te kort.

Maar hé! We zijn hier! In Extremadura, Spanje!

We wonen hier! Slechts onze kinderen, familie en herinneringen verbinden ons met druilerig, naar de rand afglijdend Nederland..

En wéér is er veel gebeurt.

Maandagmorgen ging ‘t wekkertje weer relatief vroeg, want om 09:00u zouden de mannen van Meritron Solar, de  zonnepanelen broeders, aan de poort staan om hun magie over ons land en ons huuske uit te waaieren.

Geheel in Spaanse traditie reden de twee busjes rond 09:45u ons landgoed op.

Na korte kennismaking met de drie jonge electrieke mannen werd begonnen met het werk.

Betonnen bielzen werden op de door ons aangewezen plek neergevleid op het land achter de finca.

Een metalen staketsel verrees daarop in rap tempo, het geraamte voor de zonnepanelen.

Ondertussen was Jose-Maria, (neen, geen Spaanse wufte schone dame maar Gosséé-Marria, een ruige Extremadureense jongeman met dikke baard en dito bicepsen,)  baas van het drieluik, in het kleine schuurtje bezig de omvormer, regulator en batterijen te installeren. Een dieselgenerator van Koreaanse kwaliteit, ter grootte van de boekenkist van Hugo de Groot werd ook nog binnen gekruid..

De mannen deden hun ding en wij het onze.

De morgen was in verrassend frisse temperaturen begonnen en er waaide een aangenaam windje.

Prima om buiten ook eens lekker bezig te gaan.

De afgelopen weken was dat niet echt prettig gezien de onbarmhartige koperen Ploert..

Maar nu werden de magere armpjes uit de korte mouwtjes gestoken en gingen Loes en Ronald aan het ruimen op het van rotzooi en troep vergeven land..

Want ja, de bewoner van de garage kwam ook wel eens buiten en sleepte dan alles wat niet meer van nut was ín het huis, naar buiten en verstopte dat achter elke boom, hoek, of hok.

De man (ik ben er inmiddels volledig van overtuigd, hij was diep en diep dement, en completely raving mad!) was vast in zijn goede jaren ijzerhandelaar geweest, of ijzervlechter in de bouw. Nog nooit zoveel stukken draadstaal en betonijzer uit de grond getrokken, die als harde stekelige roetende prikkende vingers overal uit de aarde steken, als op deze paar honderd vierkante meter, direct rondom het huis.

Het voormalige, als ‘kippenhok’ aangeduide ronde witte gedrocht achter het schuurtje stond ook tjokvol zooi.

Zeker een dozijn lege plastic containers en plastic flessen.

Bossen met metalen stokken, de trommel van een wasmachine, met pootjes eraan gelast. Rolluiken op de rol in groen en wit, houten stokken, houten balken en planken, allemaal gedeeltelijk vergaan. Een grote zak met.. duizenden plastic zakjes, die bij aanraking in minuscule flintertjes verpulverden.

Flessen en jampotjes met ongure, troebele inhoud.

Gelukkig levenloos..

Een ijzeren grasmaaier uit de jaren vijftig van de vorige eeuw in verschoten rode kleur.

En betonijzeren staken, ongeveer een meter tot anderhalve meter lang.. tientallen!

Achter het kippenhokje, waar waarschijnlijk nooit een haan of hen heeft rond gestapt, lag nog eens een bonte verzameling van verstopt afval.. oude stoeltjes, knelringen, meters en meters tuinslang. Oh.,, en zeker nog een tiental plastic containers van 5 en 10L allemaal leeg.

Die mensen hebben nog nooit ook maar één dingetje naar de vuilnis gebracht.

Nee, hun land was de vuilnis belt!

En wij moeten t nu allemaal opruimen.

En we dachten dat we daar van af waren.

Blèèèh! Wat een werk en wat een frustratie.

Maarrr.. we did it!

Alle troep redelijk gesorteert verplaatst naar de voorkant van het land, vlakbij de poort. Voor de volgende boerenkarrevracht naar de stort.

Aldaar hebben we ook een twintigtal oude autobanden opgestapeld.

Die lagen in het maanlandschap dat we maar onze ‘voortuin’ noemen.

Binnenin allemaal verdroogde en afgestorven plantjes en halve boompjes, grasjes en verkommerde sprietjes.

Opgraven, omkeren, omgooien en het zand eruit slaan. Uitkijken voor slinkse bewoners met stekels, angels of scherepe taandsjes.. Want dat zijn mooie schuiplekken voor schorpioenen of slangen..

Gelukkig niets van dat gajes aangetroffen, dus al rollend en stuiterend ook richting poort, naar onze vullesbelt.

Tijdens het zeulen kwam mij ineens een oude beroemde foto in de geest van een van mijn Fotografische favorieten, Herb Ritts.

De prent heet ‘Fred with tyres’, en laat een iconische gespierde Americaanse jongeling zien, in prachtig old style zwart-wit, in een garage, die zijn majestueus ontwikkelde ontblote torso showt, verder slechts gehuld en een shaggie werkbroek. In elke hand een autoband.

Geweldige foto!

Ik kon de verleiding niet weerstaan mijn eigen versie als

selfie te schieten daar bij onze eigen verzameling old school junk..

‘Me, with Tyres’

Hé! Wie lachte daar!!?

Affijn, na deze gedurfde uitspatting verder met buffelen, opgraven en verplaatsen van meuk.

Helaas ook dít keer geen pot met gouden dukaten of tas met duizendjes tussen de troep.

De mannen van Meritron hielden het tegen 14:00u voor gezien.. Siësta..

Morgen om 09:00u weer verder..

Bestoft en beduimelt, moe en warm als wij waren deden wij niet lang daarna een blikje fris onder onze luifel, sloten de boel af en tuften richting Montánchez en een frisse douche. Een lange dag. Met veel werk verricht.

De volgende ochtend een herhaling van zetten.

Vroeg d’r uut. Kop onder de kraan en gaan.

De Meritron-Boys weer een half uurtje later dan afgesproken, maar hé.. This-Is-España!

De zonnepanelen werden geplaatst, de draadjes verbonden, Jose-Maria zong een psalm in zijn vers gewitte schuurtje, sloeg een kruisje en floep!

We hadden stroom!

Bakken vol energieën! Zeeën van Electricidad!

De Hyunday diesel generator had nog wat meer aandacht en een klets wijwater nodig om goed ingeregeld te raken om automatisch de batterijen te gaan laden bij weinig zonlicht of donkere dagen, maar ook die klus werd met magie en fingerspizengefühl geklaard.

Driewerf hoezee voor Meritron-Solar!

Mooie opstelling gemaakt in het schuurtje en lekker rijtje paneeltjes op het land.

Top!

Na uitgebreide uitleg en instructie door Jose-Maria en het afrekenen van tien centimeter aan vijftigjes, togen de elektrieken tovenaars huiswaarts.

Wij blij.

Een biertje op het terrasje onder de baldakijn om te vieren!

Van pure blijdschap ging Loes daarna nog een stukkie grasmaaien.. 

De tuin is tenslotte maar anderhalf hectare.

Makkie!😉