Internet, Gierende Gieren en op sjouw.

Donderdag 20 juli

 In het kader van ‘hoe blijf je connected tot de grote wijde wereld als je in een slaperig dorpje midden in Extremadura woont.. Ja, een internetconnectie is dan best wel belangrijk.

Er is hier geen DvhN of RTV Drenthe, de NPO-Op1 of het Acht-uur Journaal, laat staan Jinek.

Een krantenmannetje al helemaal niet.

Niet dat de MSM ons de laatste jaren veel plausibel nieuws hebben gebracht hoor.. Maar je wilt wel s wat lezen en horen over Nederland, al is ‘t meestal ellende en angstzaaierij, of leuke weetjes over je bekenden en familie, je oud collega’s.

Een beetje freewheelen over Facebook, een blogje bijhouden. Wat pielen met foto’s of een online spelletje spelen, hoe leuk is dat?

Mijn desktop-PC, die de reis in de ramvol gestouwde Dacia van NL naar Montánchez glasrijk had doorstaan, stond er, sinds geïnstalleerd op het bureautje in ons gemeubileerde appartementje wat verloren bij..

Zoek de PC..

We keken soms een filmpje via de harde schijf, welke ik nog in Nederland gedownload had. De monitor een kwartslag gedraaid zodat we vanaf de bank de rolprent konden begluren..

Maar meer gebeurde er niet.

De komst van de Starlink satellietinternetconnectie bracht voor dit stukje techniek nog geen uitbreiding van mogelijkheden, want een LAN-kabeltje in de Starlinkmodem prikken bleek onmogelijk. Geen LAN-poort!

Gelijk een Apple apparaat zijn de stekkers uniek van vorm.

Een verloopkastje met een LAN-poort kun je bestellen via de website van Starlink.. á raison van 6 tientjes. Weekje wachten tot DHL je pakje niet thuis bij je komt bezorgen en voilá..

U begrijpt, weer een ritje naar het DHL-parcel centre in Caceres…

Aangezien het gekotter en gekwast in de finca ook doorgang moet vinden zette ik Loes af op de Campo, bij het huis en kon zij vast verder met deuren schilderen en zou ik een vlug heen- en-weertje doen naar Caceres.

Ik kende de weg. Het pakje was snel gevonden en de DHL dwerg was (ook nu) vriendelijk.

Dus binnen een uur zoefde de Dacia weer richting Arroyomolinos waar ik me weer samen met Loes zou wijden aan het opleuken van het binnenste van onze finca.

Niets aan het handje, het motortje snorde, de wind waaide en ik schoot lekker op.

Tot.. ik op ongeveer een kilometertje van ons droomhuisje plots een enorme oploop op het land ontwaarde, links naast de weg. Normaliter het domein van de slome schapen, die daar altijd wat rondhingen met elkaar, kauwend op wat grassprietjes.

Nu waren de schapen spoorloos.

Een horde hippende hotsende donkere volgelbeesten hielden een vergadering bij de voederplaats van de schaapkes, zo leek het..

Wel 50 tot 70 gierende aaseters snipten en snapten daar rond een vormloos hoopje pech wat op de grond lag.

Ik wist van de aanwezigheid van gieren in deze contreien, had ze al een paar keer hoog in de lucht zien cirkelen, met drie tot zeven tegelijk.. maar nooit gedacht zo’n congregatie van peuzelaars te zullen ontwaren.

Er lag een karkas van een ongelukkig schaap op de plek van de belangstelling.. En gieren hebben een goede neus voor de geur van de dood.

De gierentamtam was snel rond gegaan en het was een drukte van jewelste. Ieder vliegbeest met kromsnavel wilde een stukje van het feestmaal..

Toen ik arriveerde en de Dacia in wandelpas voorbij liet rollen was er van het arme schaapje niet meer over dan wat omhoog stekende ribbetjes en een ruggengraat..

De dames en heren aaseters begonnen de ‘scene of the carnage’ alweer te verlaten..

Met velen en sommigen alleen stegen ze op met veel gevladder en gevlerk.. Hiphopsend een aanloopje en flipflap met de vleugels wiekend, stegen zij op naar het zwerk..

Majestueuze grote vogels, zo lelijk als de nacht..

Maar wel een bijzonder schouwspel!

Na uitgebreid delen van het carnivoreuze rendez-vous, wachtte de witroller. Het kleine schuurtje achter de finca zou dienst gaan doen voor de apparatuur behorende bij de zonnepanelen en kon nog wat witsel aan de binnenkant gebruiken..

Vrijdag de 21ste stond in het teken van een bezoekje aan een Nederlands stel wat nu een jaar een finca bewoont in Madroñera, een plaatsje vlakbij de vestingstad Trujillo, op 50 min. rijden.

We vergaapten ons aan hun mooie huis, het metselwerk en de wijnranken. De kruidkoek was heerlijk en de conversatie gemoedelijk.

Na het gezellige samenzijn konden we nog net voor aanvang van de siësta (14:00u) een bezoekje brengen aan de winkel van Antonio Hueso in Trujillo, gespecialiseerd in tuinmechanieken en duivelse apparatski’s om de wildgroei van de Campo te beteugelen.

Lees: kettingzagen en bosmaaiers van Husqvarna en Stihl.

We konden aldaar een leuk exemplaar bosmaaier uitzoeken, met een kop voor maaidraad én een met een driebladig stalen blad voor de meer halsstarrige bossages..

Volgende week zou die voor ons klaar liggen en lag er weer een nieuwe taak ter uitvoering  panklaar.. Het kuisen van de wilde grassen en bosserijen op ons landgoedje!

Oh ja.

Het verloopkastje met LAN- aansluitpoortje van Starlink voor m’n desktop-PC was net zo slim, simpel en effectief als de rest van dat merk.

Stekkertje om batterijen en draaien maar!

De nieuwsgroepen waren weer te bezoeken, de laatste films en series zijn weer  binnen en mijn favoriete spelletje weer te spelen.

Voorlopig hoeven we ons dus niet te vervelen!