Back to the Future with the Stone Age

Wonen in een huur-appartementje in een bergdorpje in Extremadura heeft zo z’n voordelen.

Lage huur, weinig lawaai van schreeuwende kinderen of mauwende ouderen (het lijkt hier bij tijd en wijle wel uitgestorven), de benzine is goedkoop en in de kleine plaatstelijke super wordt je niet afgezet. De mensen die hier nog wonen hebben, zeker naar Nederlandse maatstaven maar kleine beursjes.

Als je downhill naar Arroyomolinos rijdt kost dat niets. De verbruiksmeter in de Dacia geeft 0,0 aan terwijl we toch met 90kmh over de weg zoeven.

En in de heldere nachten zie sterren waarvan je het bestaan niet kende, vanwege de minimale lichtvervuiling.

Nadelen zijn er ook!

Uphill van Arroyomolinos naar Montánchez, lust de Dacia wel een slokje.

Voor de grote boodschappen moet je minimaal een half uur rijden naar de dichtstbijzijnde stad met Carrefour of Hypermercado.

Bijna iedereen in dit dorp heeft blijkbaar een aanhangertje of een gammele bak, waarmee ze soms al hotsend en botsend, piepend en krakend door de smalle straatjes vol kasseien en kinderkopjes rammelen.

De mensen die hier wonen gaan laat naar bed. Erg laat. De paar kinderen in dit dorp idem dito.. Nachtelijk gepraat of een vrolijk kindergilletje na twaalven komt nog wel eens voor.

Én er zijn hier hondjes.. Hondjes die, als ze buiten komen narrig, agressief en schel blaffen, naar alles wat beweegt, zelfs als het onzichtbaar.., zoals de wind ofzo..

Maar wij hebben oordoppen!

Wat ze hier ook erg veel hebben is 3G internet op je mobieltje.

Bij de gratie van weet ik veel wie heb je soms twee streepjes 4G wat dan weer met de eerste de beste windvlaag lijkt te verwaaien.

Kabelinternet bestaat in de Campo niet. In de dorpjes schijnt er wel zoiets te zijn maar dat is, net als zoveel hier een hopeloze papierwinkel en uitzoekerij voor mensen die het Spaans en de juiste kanalen vinden nog niet goed beheersen..

Kortom, internet sucks hier voor de rechtgeaarde smartphone en internet adept, die overal 5G en supersnelle wifi gewend is..

Dit blogje tikken kost me dan ook uuuuren, om alle tiepsels en data-zware content het zwerk in te slingeren, zodat U er vanaf uw luie stoel om kunt gniffelen of of zich verbazen..

Maar…!

Tegen dat taaie slakkeninternet hier, of waar dan ook in deze wereld,  heeft een slimme, rijke Amerikaanse techgigant iets bedacht!

Jawel, Elon Musk. En die heeft Starlink bedacht. 

Duizenden satellietjes die de aardkloot omcirkelen en overal supersnel internet brengen aan hen die de juiste apparatuur in huis hebben gehaald..

Starlink dus. 

Damokkokhè!

Zowel Loes als ondergetekende vinden het leuk om het internet af te struinen, de nodige Social Media onveilig te maken en we ontspannen graag bij een gestreamd muziekje via Spotify of een leuke serie of film op Netflix.

Met 3G wordt dat een stotterend gebeuren en een filmpie een avondvullende tenenkrommende gebeurtenis met draaiende laadtekentjes in het scherm en weinig actie..

Onderweg van Nederland naar hier had ik, als Loes aan het stuur zat, al zitten googelen over het fenomeen Starlink en veel goede recensies gelezen. Snelheden die ik thuis met m’n Ziggo abootje niet eens haalde en nog een stuk goeikoper ook. 

Al biedt men geen TV zenders. 

Nu keken we de laatste jaren toch geen tv meer behalve Boer zoekt Vrouw of Man zoekt Paard.

De van staatspropganda vergeven praatprogramma’s met altijd dezelfde raaskallende ‘experts’, of de al even suffe real-life-soapszenders met narcistische dwazen die zichzelf maar al te graag te kakken zetten voor de hele natie, kunnen ons echt niet bekoren.

Goed. Starlink.

Starlink is in enkele duidelijke, makkelijke stappen te bestellen. Heeft in heel Europa dekking en biedt stabiel en snel internet. Ook achter de kont van de koe straks op de campo van Arroyomolinos. 

Een satellietontvanger op een voet, een modemkastje, een meter of 15 kabel en een app op je telefoon. 

Opstellen, app activeren en stekker erin en t ding doet verder alles zelf!

Kijk. Dat zijn nog ‘s berichten!

De bestelling was in luttele minuten gedaan.

Daarna was het wachten op de pakjesman..

Via de email werden we op de hoogte gehouden van de reis van onze Starlink van Germania naar España.

Dat duurde een volle week..

Eenmaal in Caceres aangekomen bij het DHL distributie centrum stokte de voorspoedige reis.

Op nog geen dertig kilometer afstand lukte het de hansworstjes van DHL maar niet het pakket voor onze deur in Montánchez te krijgen.

Maar de dag dat het gele busje echt zou komen brak toch uiteindelijk aan!

Hoezéé. Dinsdag zou de dag zijn. Maar geen tijdstip bekend gemaakt..

Hele dag thuis gebleven en Loes naar de finca om te klussenieren.

Ik maakte me maar wat nuttig door ons appartementje te stofzuigen, het bed te verschonen de vloeren te moppen en de badkamer te soppen.. 

Ik werd daarin niet gestoord!

Niet door de pakjesman.. niet door iemand anders. 

Wie er kwam.. niet de pakjesman!

Op de website vanDHL kun je de voortgang volgen he..

Als de bezorger op pad gaat komt er een gekleurd poppetje in beeld met een DHL petje op.. In dit geval bleef het poppetje grijs..

In de vooronderstelling dat dat poppetje elk moment naar kleur zou verschieten wachtte ik en wachtte ik en wachtte ik.

Misschien begint ie wat later en moet ie zn kar nog laden dacht ik om 10:00u

Misschien houdt ie even Siësta voor die vertrekt dacht ik rond 14:00u

Misschien heeft ie een lekke band dacht ik om 18:00u

Misschien maken ze hier lange dagen tot laat in de avond dacht ik om 22:00u..

Meneertje poppetje bleef grijs..

F*ck!

De volgende dag moesten we om 09:30u bij de finca zijn vanwege een meeting met de architecte en onze vrienden Corné en Lia en de Manus van Alles Andres..

Ik dacht nog.. zul je zien dat DHL gewoon een dag te later aan komt kakken als wij in de campo bij de finca zijn..

En jawel hooor!

Om 09:09 uur was poppetje Pakjesman van grijze muis verandert in een knipperbol van elementaire kleuren.

Snel een briefje gefabriekt in mn beste Spaans en aan de voordeur geplakt.

“We zijn er niet, nu in Arroyomolinos. U bent een dag te laat.

Bel me, (m’n nummer) dan kunnen we een rendezvous afspreken en rijdt ik naar U toe voor het pakket.”

Duimen maar en wij weg naar de afspraak..

De hele dag geen telefoontje. Geen appje. Geen bericht van Geelroodpoppetje Pakjesman.

Toen we eind van de middag bestoft en bezweet uit de Campo weer terug in ons appartementje waren, hing het briefje er nog net zo.

Maar geen pakkie. En geen brieffie van ‘ik trof U niet thuis..’

Tuurlijk!

Later in de avond gaf de DHL site aan dat het pakket in het service centre kon worden opgehaald.

‘Er was niemand thuis geweest. en er werd niet gereageerd op een telefonische oproep..’

Telefonische oproep?? Niks telefonische oproep!

Dat luie zuurstok-poppetje was misschien wel niet eens langs geweest! En had thuis mamacita een beetje zitten betrekken om ‘s avonds zijn pakjeskar weer te legen bij het distributiecentrum. “Goh zoveel mensen waren niet huis joh. Bizar!”

De volgende dag dus maar naar Caceres getuft en t pakket opgehaald.

Het zag er zowaar ongeschonden uit en de afwikkeling aldaar verliep ook nog vlotjes.

Toch nog Hoezéé!

Thuisgekomen als een blij kind het uitpakfeestje.

De futuristische Starlink sattellite-dish op het dak van ons appartementje gezet. Een vrij zicht van het zwerk is een vereiste.

Nog even de buurt in om wat stenen en zand te scheppen om zo wat zandzakjes te fabrieken. Want stel je voor dat t wondertje van Elon van het dakje zou waaien.. Rukwindjes zijn in deze contreien best populair..

Met de vakkundigheid van een Hollandse dijkenbouwer de voet van de schotel verzwaard en opgesloten op het dak. 

Als die nog weg waait..

En doorrrr.

Kabel uitgerold. Stekker in de dish.

Via t aanpalende dakterrasje de kabel laten zakken naar het onderliggende raam van ons woonkamertje waar ik de wifimodem had neergezet.

Andere end van de kabel daar in geplugd en tot slot de stroomkabel.

De rest zou van zelf gaan.

Ik kon het hele proces vanaf het dakterrasje volgen in realtime en op de Starlink app..

Met een biertje en een saffie zag ik de satellietschotel zoemend tot leven komen en deze begon zich hemelwaarts te richten.

Om in enkele minuten op de noordelijke hemel gericht,  motieloos te verstarren.

Op de app zag ik de calibratie tijd verstrijken. 

Tik Tak Tik Tak!

De schotel stelde zich nog één keertje enkele graden bij en er  verscheen een groen lampje in de app met een belangrijke

mededeling:  Online!

Yeahhhh!

Netwerknaam intikken en Wifi-wachtwoord aanmaken. Aanmelden en inloggen..

En ziet daar lieve kijkbuis kinderen.

De Fabeltjeskrant van de Twee Vreemde Vogels in Extremadura was in the air!

Het snelheidstest-tooltje van de Starlink liet duizelingwekkende getallen zien..

Soweh!!

Lekkerrrrr!