Loes in de put, badkamergebreek en de Tegeltjesman
Vrijdag 29 juli.
Vandaag ging het deksel van de beerput.
Letterlijk.
We zouden de septic tank leegscheppen..
Al zat er maar een klein laagje droge prut in, een beter gevoel als het ding leeg is en er geen onverteerbare resten in aanwezig zouden blijven..
Aangezien de werkruimte met maximaal anderhalve meter voor mijn lange lijf niet ideaal was en de doorgang van het luik ook nogal smal kon ik een popelende Loes niet weerhouden de put als de hare te claimen.
De ladder in het gat gezet, emmers en schep klaar..! Gaan met die putjesschepper.
Down you gooooooo..
Boven onze hoofden draaiden een paar gieren loom hun rondjes..
Wisten zij meer dan wij??
Of wilden ze gewoon even zien wat daar beneden ging gebeuren?
Een ongeluk zit tenslotte in een klein hoekje en wie weet was er een kadavertje te verschalken?
Emmer na emmer droge zwarte prut kwam uit het gat omhoog.
Vergezeld door een behoorlijke hoeveelheid huishoud-doekjes en schoonmaakdoekjes. Van die kant-en-klare natte doekjes die je in zo’n pak kunt kopen.. Kennelijk werden die door de vorige vrouw des huizes op dezelfde manier behandelt als alle afval uit dat huis.
Hup! Vort ermee.
Door de plee in dit geval!
Terwijl die dingen daar niet voor bedoelt zijn. Niet in het toilet werpen staat er vaak op.. En als je een septic-tank hebt is dat helemaal uit den boze want die dingen vind je na duizend jaar nog terug. Ze zijn onverteerbaar! Zelfs voor de knapste bacterietjes en al hebben ze nog zulke scherpe tandjes..
In totaal kwamen er zeker twee emmers van die ondingen naar boven..
De Doekjes
De poepjes
De aarde achtige droge ingedikte ex-poeperij kieperde ik tegen het muurtje wat de erfafscheiding markeert naar het naburige perceel. Genaamd “La Gira”. Een soort festival terrein waar eens per jaar met Pasen een driedaagse grote volksoploop plaats vindt, ter ere van Jesus onze Lieve Heer..De rest van het jaar verkeren er soms wat schaapjes, maar meestal geen levende ziel groter dan een slang of schorpioen..
Voorlopig heeft daar dus niemand last van oude poep!
En wie weet groeit er iets moois op die hoop oude hoopjes.
Loes schepte en schraapte in hurkstand dat het een lieve lust was.
Ik kon de emmers nauwelijks legen of de volgende was alweer gevuld.
Behalve drie padden, u weet wel van die dikke kikkerachtigen,
kwamen er geen vreemde zaken aan het daglicht.
Geen potten met gouden dubloenen, geen kistje met smaragden, geen skelet met ingeslagen schedel van oom Gustav Emerio of tante Conçeption, waar de hele familie mee in onmin leefde en die uiteindelijk op een familiedag hier op de finca op onverklaarbare wijze spoorloos verdween..
Nee. Lieve kijkbuis kinderen, bet enige dat boven kwam was slechts oude poep.
Na een uurtje buffelen dook Loes weer op uit de leeg geschraapte put. Badend in het zweet, dat wel, maar zeer voldaan.
Klus geklaard! Wat een topper he!
Oh en als U zich afvraagt wat er geworden is van de drie holbewoners uit onze beerput?
Die werden weer terug in hun bekende habitat geplaatst..
Dat wil zeggen, twee van de drie..
Ééntje was zo stoutmoedig de duistere krochten van zijn ouderlijk huis definitief te ontvluchten nu hem (of haar) de kans geboden werd..De jeugd he, altijd op zoek naar nieuwe mogelijkheden.
Na een zoektocht over het zinderende aardoppervlak bleek Paddo (of Paddelientje) onvindbaar..
Verscholen onder de schier eindeloze mogelijkheden die ons landgoedje biedt aan kleine onderkruipers was hij of zij vastbesloten een nieuw bestaan te zoeken in een hele nieuwe wereld!
Ach en dat gun je toch ieder wezen?
Met een beetje lef en dito bravoure er gewoon voor gaan.
Ik voelde een bepaalde verwantschap met Paddo.. of was ‘t Paddelientje?
Om te testen of alles vanaf het huis ook nog vrolijk in de vers geleegde beerput terecht zou komen, kieperde ik nog een 8liter fles water uit onze bron door het gat waar eerst de WC zat en Loes zou kijken of het de septictank zou bereiken.
Na wat gegorgel en gefluit zag Loes een ferme straal de tank in plenzen. Alles werkt!
Top!
Loes gered uit de poepkelder, laddertje eruit, dag gezegd tegen de Paddo’s en klep er weer op. Done!
We proostten onder ons afdakje met een blikje cola op onze lege beerput. Weer een klus klaar en en zorg minder.
Na de welkome pauze onder de baldakijn moest het gat waar eens Königin Badewanne haar betonnen troon met haar dikke
Derriere bezet hield nog wat geëgaliseerd worden.
Vette brokken beton en gemetselde kloeten baksteen moesten nog wat kleiner gemaakt om het storten van het toekomstige douchevloertje te vergemakkelijken.
Gewapend met spatbril, handschoenen, hamer en beitel werd er weer gebeukt en gekottert.
De grootste stukken werden met behulp van de oude kruiwagen die als een van de weinig bruikbare relieken uit vervlogen tijden waren achtergebleven, in het voortuintje gekwakt. Daar waar de veranda zou gaan verrijzen.., ooit eens..
Zo. Na nog wat gehark in de schier oneindige tuin, togen we naar ons tijdelijk verblijf in Montánchez.
Om daar de email nog even te checken.
De architecte had de laatste aanpassingen aan het Grote-Verbouwsel-Plan doorgemaild.
Morgen eens op bezoek bij Alvaro in Miajadas, tegeltjes en schuifpui kijken!
Na een ontspannen biertje op ons dakterras werd er pizza gemaakt.
Loes maakte er een plaatje van!
En lekker! 😋
Reacties
Een reactie posten