Ververitis, lamme handjes, witte neuzen en doggies
Zondag 30 juli.
Vandaag een dood normale dag. Geen zondagsrust ofzo. Gewoon aan de klus op de zinderende Campo in ons oogverblindende huisje.
Het plafond van de keuken was aan de beurt voor een witsel.
Die bleek echter een hardleerse bitch en begon al bij de eerste streken met de witroller te bladderen en te vlokken als de eerste de beste Frau Holle die de kussens uit schudt.
Grrr.. Niet geventileerd, of niet goed vetvrij gemaakt bij de vorige kwast beurt door de dementerende oudjes van toen?
Eerst maar het ergste gebladder afsteken en daarna volsmeren met vulmiddel. Pffff!
Na het afsteken leek het plafonnetje wel een omgekeerd maanoppervlak vol rare kratertjes en ondiepe meertjes.
Ik had al meteen zoiets, dat komt nie goed nie.. en had liever een stucadoor laten aanrukken.. Waarvandaan en wanneer was even een andere vraag..
Maar Loes d’r handjes jeukten alweer en ging vol overgave met het plamuurmes en de instant-vuller aan de slag.
Lekker boven je macht werken terwijl de zweetdrupjes in je oogjes prikken..
Maar.. mevrouwtje smeerde keurig netjes alle plekjes dicht.
“Zodra het droog is even opschuren en voorzichtig met een kwastje overschilderen en je ziet er niks meer van!”
Wat een positiviteit en volhardendheid he.
Terwijl Loes leuk met het witsel bezig was, begon ik met het vullen van de bomkraters in de muren van de badkamer, waar eerder het bad had gezeten..
Voor het eerst van m’n leven cement aanmaken in een emmer en stukje bij beetje de gatenkaas-muren weer opvullen tot de dikte van de tegeltjes erboven.
Één zakje cemento van 25kg had ik gehaald bij het bouwmarktje in Alcuéscar, het wat grotere dorpje vlakbij Arroyomolinos.
Voor deze gaten..
Beetje verkeken op de benodigde hoeveelheid cement dus..
Net met pijn en moeite de beide zijmuren wat gevuld gekregen.
De voormuur lustte nog wel een zak of twee denk ik..
Nou.., eerst maar even laten opdrogen en afharden dan he, sprak hij professioneel..
Zoek de verschillen.
Nadat het plamuursel op het keukenplafond was gedroogd werd verfijnd geschuurd en vervolgens gewit..
En eerlijk gezegd, het zag er heel strak uit!
Mooi jonguh!
Trots op mijn plamuur en witsel-Smurf!
Spatbrilletje!
Na de keuken en de badkamer was er nog wat werk te doen in de garage.
Scheuren vullen en een muurtje witten.
De muur vast aan het woonhuis.
De binnenkant van de buitenmuren zouden nog geïsoleerd worden, dus muurtje verven daar, was overbodige luxe.
Het plafond zouden we ook nog gaan witten.
Maar dat later.. eerst wat scheurtjes opvullen en haken en ogen uit het plafond halen. Wat meneertje dementortje daar in die garage allemaal had uitgespookt.. ik wil het niet weten, maar de peeskamer uit ‘50 shades of grey’ was er niks bij..
Sommige haken zaten wel tien centimeter diep in het plafond en het meerendeel draaide vrolijk dolle rondjes zonder een millimeter uit te draaien..
Flexwerk voor later dan maar.. eerst wat plamuren.
Een leuk rustiek plafond, met veel ruigheid hadden we bedacht.
Dat kon wel eens goedkomen.
En Loes witte de muur..
Bij het filmpje voor de avond, het dagelijkse ritueel na een dag doorhalen in de finca had Loes al wat last van de polsen en de schouder.. Misschien toch iets teveel gedaan, in vreemde houding en boven de macht?
Een borreltje en een roze pilletje voor de nacht bleken de volgende morgen niet veel geholpen..
Pijn in de botten en de pezen..
Loes begon de dag als eenarmige bandiet..
De maandag dus maar een rustdag ingelast.
Het was lekker weer, niet te warm, dus ideaal voor een wandelingetje.
Op een eerder rondje om Montánchez hadden we achter een muurtje de diep bassende blaf gehoord van wat wel een enorme angstaanjagende Perro (hond) zou moeten zijn..
Zo’n soort manshoog ruig bewakings kalf met valse gele ogen, vieze grijs gevlekte vlooierige vacht en een bek vol blikkerende knipkiezen en hoektanden..
Toen we destijds het hoekje om kwamen bleek het een alleraardigste Spaanse Mastif van naar schatting van Loes (honden fluisteraarster) ongeveer anderhalf jaar oud te zijn, die op een omheind erf twee paardjes bewaakte en een roedel bruine kipjes..
Veel zon en weinig beschutting en geen drinkbak of voerbak te bekennen.
Veel Spanjaarden gaan hier met hun dieren om als gebruiksvoorwerpen, maar deze zag er nog best gezond uit.
Heel voorzichtig kwam het dier, een teefje op onze roepjes af en bleef deels nieuwsgierig, deels voorzichtig achter het gaas staan koekeloeren en kwispelen..
De meegebrachte boterham met kaas van Loes ging geheel op als bijvoer/ traktatie voor de grote goedzak. Die het heel voorzichtig op slikte uit onze uitgestoken handjes.
Wat een drolletje!
Zo een wil ik ook! Zei Loes nog!
In de supermarkt kwamen we een soort worst van hondenvoer tegen waar je hapklare stukken van kon snijden. Ideaal om mee te nemen in het rugzakje bij een volgend bezoekje.
Op dit rondje ging de worst dus mee en een flesje water met een bakje.
Eerst leek lieve-lobbes onvindbaar op het omheinde terreintje, maar bij verdere inspectie beek er een hoger liggend terrein te zijn waar ze lekker in de schaduw lag.
Met mooi overzicht over de beneden grazende paardjes en tokkende kipjes.
We werden meteen gespot en ogenschijnlijk ook herkent van een paar dagen geleden.
De stukjes hondenworst.., eh hondenvoer-worst, gingen er met veel smaak in.
Het muurtje waar vanaf we moesten voeren was wat hoog dus drinken geven ging niet zo..
Toen we weer naar beneden liepen kwam ze via allerlei muurtjes en afstapjes toch beneden bij het hek..
Waar ze zich wat onwennig in het hete zand nestelde om gekroeld te worden.. water uit ons bakje te drinken en spontaan met haar poten op Loes haar hand bedankte voor het lekkers en de aandacht..
Geen greintje kwaad in het dier. Heel voorzichtig en zacht. En met een lieve blik in de ogen.
Als je Labradors kent.. Echte goedzakken.. nou zo.
Na deze hartveroverende taferelen was het moeilijk afscheid nemen. Maar we zouden snel weer eens langskomen..
Onderweg door Montánchez nog wat leuke plaatjes geschoten, met als toegift nog even een voorbeeld gezien en gehoord, van een huiskeffertje waar we allebei een afkeer van hebben.
Spot de Duif..
Stereotiep Huiskeffertje.
Reacties
Een reactie posten