Ingezetenen, huisvlijt, gezelligheid en koopziekte.
De afgelopen week was er een van ups en downs, lieve kijk buiskinderen. Leuk dat jullie weer kijken, trouwens!
Op de finca werd onder andere nog steeds de verfkwast gehanteerd door mijzelf en zeker door opper verfmaestra Loes.
Na alle ijzeren traliewerken voorzien te hebben van nieuwe ijzerverf bleef alleen onze toegangspoort naar onze recluse nog over voor een opknapbeurt.
Zo vooraan bij de poort is er geen schaduw en geen beschutting, dus de Extremadureense zon kan lekker op je kruin pikken en proberen je hersensappen te verdampen.
Ik had al met een ijzerborsteltje op de boormaschien alle losse bladders en roest weggejorist.
Waarna we lekker sudderend in het zonnetje het hek vol kwastten met mooie donkergrijze ijzervarve.
In de hitte liep de verf lekker makkelijk over het ijzerwerk en ons zweet lekker prikkend in de oogjes.
Maar wij lieten ons natuurlijk niet zomaar uit het veld slaan door een beetje warmte.. Met nattende bilnaad, dito voorhoofd en bonkend hart, kwam de klus zinderend klaar en het toegangshek blikkerde weer van plezier en mooiigheid.
Loes is echt wel van het verven en wilde al een tijdje onze voordeur aanpakken.
Onze tweede voordeur bedoel ik dan he.
Want de oplettende lezert had al opgemerkt dat een poosje geleden de voordeur al was geschilderd, met ijzerverf. Want die was van ijzer..
Nu hebben wij dus twee voordeuren moet je weten.
Bij dezelfde ingang van het huis.
Een voordeur en een tussendeur eigenlijk.
Die tussendeur is van hout, leuk met ingelegde paneeltjes en vakjes. Dus hartstikke leuk om te schuren ook..
En die zag er wel erg verweerd en schraal uit.
Dus hop, daar moest iets aan gebeuren.
Schuren, krabben, afbijt erop, weer schuren en nog ‘s schuren.
Na een lekkere lik grondverf kon Loes eindelijk met de de verfkleur aan de slag die ze al zo lang in een van de kamers had opgeslagen en voor de binnendeuren bedoeld was: zacht blauw.
De keuken kastjes die we hebben uitgezocht hebben ook die kleur en dat staat vast heel lekker en warm..
Bijgaand de foto’s.. Hoe ‘t was, hoe ‘t werd en hoe ‘t geworden is.
Ik vind ‘t mooi.
Het plafonnetje van de garage riep ook al dagen lang met een benepen stemmetje om aandacht.
Grimmig had het hier en daar ook wat scheurtjes gecreëerd om de ernst van de situatie een beetje aan te dikken.
Na het vullen en plamuren moesten toch eerst nog de laatste restjes van meneertje dementor worden weggeflext. Want er zaten nog een half dozijn haken in het plafond. Met wel tien centimeter schroefdraad die allemaal dol draaiden natuurlijk, net als de oude eigenaar, en niet meer op conventionele wijze waren te verwijderen.
Entrada van ‘De Flex’.
Met vurige tongen en spatterende vonken gaven de krengen de geest onder het meedogenloze geweld van de flexsschijf.
Leuk werk joh, beetje vuurwerk maken!
Loes vond ‘t allemaal best wel een beetje spannend.
Daarna is het wel weer goed gekomen met haar hoor.
De maand augustus is hier traditioneel vakantiemaand en vergeven van de feesten, fiësta’s en religieuze optochten en aanhangige zuipfestijnen. Verder gebeurt er niet zo veel.
Wij mochten begin van de week onze Empadroniamiento (bewijs van ingeschreven zijn in de gemeente) ophalen op het gemeentehuis van Arroyomolinos.
De straatjes van het dorpje waren al versierd met allerhande huisvlijt en knutselarijen die de madres del pueblo ongetwijfeld in de wat killere wintermaanden in elkaar hadden zitten punniken.. Wat een vrolijke kleurenpracht!
De ingang van het gemeentehuis werd net omgetoverd tot een bar met biertap en er verrees een heus podium op het pleintje waar tot in de kleine uurtjes dagenlang gefiëstaat zou worden.
Waar vind je dat nou nog in Nederland zeg? De burgermeester had nog net geen feestneus op.
Jaaaa.., die is nog volop bezig hoor lieve kijkbuislui.
Meneertje Frits Boer lijkt toch steeds meer zijn oplichterstronie te laten zien. Want op alle mails, whatsappjes, telefoontjes, messenger-berichten, rooksignalen, etc, wordt niet gereageerd.
De telefoon gaat steevast op voicemail.
En we hebben nog steeds geen officiële kentekenpapieren of eigendomsbewijs, laat staan kentekenplaten.
Gelukkig hadden we al wel wat kopietjes via de mail gehad een week of wat geleden, maar daarna bleef het oorverdovend stil vanuit de Alicantse oplichtershoek.
We zijn inmiddels met een aantal mede gedupeerden een actie gestart om meneertje ‘ikbenernie’ toch aan te gaan pakken.
Want er zijn veel mensen die al maanden wachten op kentekenplaten/ bewijzen/ papieren en zelfs mensen die hun auto door de hupsende Fritsie hebben laten verkopen, maar nooit geld hebben gezien.
Dan komen wij er nog redelijk ongeschonden vanaf..
Van onze buuf, Michelle hoorden we tijdens een gezellig samenzijn met haar, haar partner Sybren, Corné en Lia en ons,
(La lallalaaa en de drank vloeide rijkelijk..)
dat je in Miajadas, een naburig industriestadje gewoon kentekenplaten kunt laten drukken. Dus wij gewapend met onze brakke kopietjes daarheen getuft.
Lekker vette Spaanse bak man!
Wij blij met Spaanse kentekenplaten. De officiële papieren komen later wel.
Wij kunnen broezen!
Vandaag togen wij dan ook vol fris gemoed naar Don Benito om onze Emma matrasjes op te pikken van de pakketservice die geen bezorgservice bleek te zijn.
Onze matrasjes bij de Jysk besteld en ondanks e-mailadres en huisadres keurig netjes ingevuld te hebben op de bestelpagina kwamen de zachte donsjes maar niet.
Wel hadden ze een tour door de provincie gemaakt volgens de track en trace van bezorgservice maar afleveren bij ons appartementje was toch een brug te ver kennelijk..
Geen bericht ook van je kunt ze daar en daar halen.
Op email werd niet gereageerd.. Ik zou bijna gaan denken dat Fritsie de (pleuris)Boer ook al in de bezorgservice-branche was ingestapt..
Maar de bedjes lagen nog op ons te wachten en werden zonder morren aan ons overgedragen.
Wij dus met een redelijk gevulde achterbak door naar LeroyMerlin voor nog wat klusbenodigdheden.
Een hogedrukreiniger stond op het lijstje om de bladders uit het zwembad te blazen, de schilfers van de buitenmuren en wie weet het stof van de Dacia..
Daarnaast nog een meter of vijftig aan tuinslang met Gardena koppelingen en we zouden toch nog een poging doen ons favoriete wastafelmeubeltje te scoren.
Het wastafelmeubeltje, jawel in zacht blauw, waarvan de fabriek deze week was afgefikt. Boze tongen beweren door een High-Energy-Weapon from space (ja ja de zelfde als die Maui in de as legde..)
Of gewoon omdat iemand de strijkbout had laten aanstaan, of wou kijken of hout wel wil branden.
Affijn, de alleraardigste wastafeltjes zouden niet meer leverbaar zijn, maar werden nog wel ten toon gesteld in de winkel..
Dus wij maar weer ‘s een zeurbeurt geven aan de lieve medewerkers, die ook nu weer hun best deden ons in hun beste engels te helpen. Wat een schatten werken daar!
En ziedaar.. Het geluk was nog niet op!
Want jaaa er waren tóch nog twee meubeltjes beschikbaar in beide maten die we benodigen voor onze twee badkamers.
Ja lekker decadent he twee badkamers.
Nou gewoon!
Omdat het kan!
En omdat we te beroerd zijn om midden in de nacht het halve huis door te struinen van de ene naar de andere kant als je blaas op knappen staat of je kringspier het dreigt te begeven van de spuitpoep.
Nou dat dus.
Wij twee wastafelmeubeltjes rijker.
En een grote kopzorg armer, want een leuk wastafeltje zoeken hier, dat aan dit en dat en zus en zo moet voldoen is best een uitdaging. En bestellen en bezorgen via internet kent hier ook zo z’n mysteries hebben we gemerkt.
Wij dus onverwachts met nóg meer deuzen huiswaarts. Helemaal in onze nopjes.
De auto weer ramvol, net als twee maanden geleden toen we hier aar toe reden van uit Nederland.
Een kleine omweg via de ‘Finca van de Vreemde Vogels’ om alles uit te laden..
Nog een alcoholvrij biertje drinken en even onder het gammele afdakje genieten van de rust en het uitzicht.
Daarna naar het appartementje, eten en B&B Vol Liefde kijken!
En onze directe overburen bij de finca zagen dat het goed was.
Reacties
Een reactie posten