Stofwolken, puinhopen, overwinning, teleurstelling en ontspanning.
27 augustus 2023
Alweer bijna een week verder lieve kijklustigen.
We zijn twee maanden hier in Extremadura.
De dagen en weken vliegen hier om!
Zoveel indrukken en zoveel te doen, te bedenken en te regelen.
De bouwvakkers zijn sinds maandag elke dag druk in de weer geweest.
Don Antonio en zijn jonge helper hebben muren geslecht en bergen (puin) verzet.
De grote schouw is cassie wijle zoals jullie weten, de muur naar de keuken uitgebroken.
De fundering voor de veranda is grotendeels gelegd, er moet nog wat puin in en dan kan de betonvloer gestort.
Inmiddels zijn ook de doorgang van de slaapkamer naar de badkamer gemaakt. De muur tussen slaapkamer twee is verdwenen om de woonkamer te vergroten en er is een doorgang gemaakt van de nu vergrote woonkamer naar de garage.
Dat was nogal een klusje, want dubbele muur aldaar!
Antonio is bijna twee hele dagen met de breekhamer aan het buffelen geweest.
Wat een zwaar werk!
Het resultaat is een lege chaos van een huis, vol stof en loshangende elektriciteitsbuizen en knooppunten.
Andres de loodgieter is maandag wezen kijken om waterleidingen af te doppen en een begin te maken met het vervangen van de water aanvoer vanaf de bron naar het opvangvat, wat buiten de keuken op een verhoging staat.
De aanvoerende leiding is zo lek als een mandje. Als je het vat gaat vullen krijg je er een gratis douche bij..
Andres kwam, zag, overlegde wat er te doen zou zijn en vertrok weer..Niks gedaan.
En bleef de hele week weg…
Geen bericht van dan en dan begin ik, ik ben nu materiaal aan het verzamelen.. nada.
Zijn broer is elektricien en hij zou dat deel van de renovatie voor zijn rekening nemen. Alleen wachtten we al twee weken op zijn offerte. Na herhaald vragen aan Andres zei hij vrolijk dat JoséAntonio op vakantie was..
Er dus maar meteen een berichtje achteraan gestuurd.
Of José Antonio de offerte kon sturen en wanneer hij kon beginnen..
Krijg je een berichtje terug dat het pas oktober zou worden want we zijn zo druk!
Getverrrdegetverr.
Zeg dat dan eerder dan hadden we op tijd een andere elektricien kunnen zoeken.
Nu loopt mogelijk alles uit!
En de bouwvakkers willen verder.
Maar als overal losse leidingen hangen en waterleidingen door deuropeningen, gaat afwerken en opbouwen nogal moeilijk worden.
In dit soort plattelands dorpjes hebben de mensen die het bestuur vormen gewoon een vak geleerd en oefenen dat naast het gemeentewerk, vaak ook uit.
Zo is gemeente secretaris ook veeboer en de burgermeester ook elektricien..
In arren moede meneer de Mayor ook maar een appje gestuurd of hij tijd en zin had om onze elektriciteits chaos te komen verhelpen.. voor zijn nieuwbakken inwoners.
Maar ook meneer de Burgermeester las het bericht, maar reageerde niet. Op vakantie, te druk met, gemeentelijk papierwerk, de feestweken organiseren of gewoon geen zin. Alle opties blijven open.
Zo werkt dat hier. Niemand zegt nee.. Je merkt pas dat ze geen zin of tijd hebben als ze niet reageren, niet op komen dagen of wat schoorvoetend andere opties aandragen die je liever niet wilt.. Dat is misschien wel het grootste leerpunt en frustratie hier.
LeroyMerlin kwam bijvoorbeeld de bestelde keukenkastjes brengen.
Onaangekondigd..
Gelukkig waren we op de finca.
Een uurtje nadat de bestelwagen weer was vertrokken kwam het mailtje.. ‘Uw keuken komt eraan’!🤣
Ik bedoel maar..
Communiceren is zooooo ingewikkeld.
Duidelijkheid vragen en communiceren.. steeds maar weer tot vervelens aan toe.
Communicatie is hier echt een ondergeschoven kindje hoor.
Overal moet je achteraan.
Behalve bij Antonio want die overlegt keurig alles met ons en komt met ideeën. Een verademing.
Wij konden met alle gekotter en gedrilboor niet in de casa zijn, dat snap je. Teveel stof, teveel herrie.
Buiten dus maar weer eens in de weer geweest met schilderen van het ijzerwerk van het kleine schuurtje, nog wat ruimen van wildgroeiende brem hier en daar en we begonnen aan het project “plonsbadje’.
Het kleine zwembadje wat er verkreukeld en verkommerd bij ligt.
Vol afbladderende zwembadcoating.
Señor Dementor nam het qua schilderwerk ook niet zo nauw, net als met zoveel dingen in en rond het huis.
Drie lagen coating, laag op laag, zo over de vorige bladders heen..Fijn joh!
Krabben met een plamuurmes tot je handjes eraf vallen en dan nog zie je geen verschil.
De hogedrukreiniger die we aanschaften ook maar eens op het zwembadwandje gezet en dat gaf wel wat verbetering.
Al bleef de binnenkant nog een pokdalige landschap van oude acné-wonden en vermoeidheidsrimpels.
Een moeizaam proces.. We hebben nog geen sluitende oplossing. Misschien maar een paar lagen nieuwe coating smeren en de rafelrandjes voor lief nemen..
Antonio hoorde al onze frustraties tussen het getril en gebeuk met de breekhamer stilletjes aan en kwam spontaan met de optie in zijn vakkringen eens rond te bellen voor een elektricien, een loodgieter en iemand die het zwembad zou kunnen zandstralen met een super-hogedruk apparaat..
‘A la lunes’, dan weet ik meer zei hij toen hij vrijdagmiddag het weekend inluidde..
Hoop doet leven!
Never give up.
En daarbij past ook mooi het on-afgesloten hoofdstuk van de Dacia kenteken papieren-soap..
Een nieuwtje:
Jaja.. bijna alweer vergeten he.
We hebben dan wel kentekenplaten, zelf gerocheld, maar nog steeds geen officiële papieren.
Totdat daar donderdag pardoes een doorbraak was.
Meneertje Frits-dekentekenzwendelaar-Boer deed een mailtje met een DHL verzendbericht!
“Uw kentekenplaten en officiele papieren zijn verstuurd!”
Geen verdere mededelingen..
Wij natuurlijk de track-en-trace openen..
Het pakketje is verstuurd vanuit Alicante en ligt op U te wachten op het DHL pakketpunt van..
Madrid!
Madrid??
Ja! MADRID !!
Getverrrrdegeetverddderre!!
Madrid!! Really??!
Dat is driehonderd kilometer rijden!
Terwijl we expliciet hadden gevraagd het naar het DHL-punt in Cáceres te sturen op een half uurtje van hier.
Wat een ongelofelijke oetl..!!
Warhoofd en dwaas of gewoon expres om te jennen, gezien onze herhaaldelijk reclamaties de afgelopen twee maanden.
En ook daar konden we weer achteraan klootviolen..
Via de spaanse DHL site in ons beste Spaanse jibberish een email sturen met uitleg dat de verzender naar het verkeerde pakketpunt had verstuurd en hierbij het verzoek het pakketje door te sturen naar Cáceres..
Lang leve Google-translate!
Na anderhalf uur een retour-mailtje van DHL.. het pakketje ligt klaar in Cáceres..
Wat natuurlijk niet kan, want Cáceres-Madrid is drie uur rijden.
Tenzij men de koninklijke DHL helikepoter had ingezet natuurlijk.. wat wij ten zeerste betwijfelden.
Loes kon niet wachten en wilde direct al in de voiture stappen.
Maar gezien het warrige communiceren hier leek het ons beter een dag te wachten en morgen nog eens de track-en-trace te raadplegen om te kijken of het gewijzigd was.
De volgende ochtend leek dat het geval..
Dus hoppetee naar de grote stad, het reeds van eerdere ophaal acties bekendeDHL punt had inderdaad de kenteken platen én de papieren!!
Jaaaaah!
Dat hoofdpijn kapittel ook weer afgesloten.
Kenteken-papieren en eigendomsbewijs in de pocket!
Hé hé! Wat een soap en hersenbreker is dat geweest zeg..
Maar nu klaar. Klaar!
Lekker kokkerellen en weekend vieren.
Uitslapen, even niks na een warme week van hectiek.
Zaterdag een mooie wandeling gemaakt vanaf de finca door het achterland.
Inmiddels zijn de temperaturen gedaald naar een aangename 30 graden met een verkoelen de wind en bewolking.
Aangenaam wandel weer.
Een paar kilometer verder op liggen een aantal meertjes waar we wel even wilden kijken.
We konden het pad achter ons huis aflopen en zouden vanaf de meertjes afslaan naar de hoofdweg en weer teruglopen naar onze casa.
We kregen zowaar een paar verdwaalde regendruppels op den kop. En wat verwonderde blikken van Matrona Vaca die kennelijk twee-beners niet vaak te zien kreeg.
Over intimiderend kijken gesproken..
Aangekomen bij de embalse (meertje/ stuwmeertje) bleek dit op privé terrein te liggen. Twee grote poorten met waarschuwingsborden.” Probibido el Paso”.
Maar de poorten stonden open..
Tja dan weet je ‘t wel he..
Eigenwijze en nieuwsgierige Hollanders..
Kiek’n goan!
De stieren op stal van de hacienda op de heuvel boven het meer loeiden het alarm en niet snel daarna gleed een grote witte terreinwachten in een stofwolk de bult af..
Half verwachtten we die gevuld te zien met allerhande vloekende en tierende, onguur ogende rednekken, zwaaiend met honkbal knuppels, geweren met afgezaagde loop en mitrailleurs..
Maar het bleek de opzichter van het landgoed te zijn.
De aller vriendelijke Eusebio. Die ons vertelde dat dit landgoed, van 1000 (!) hectare voor de veeteelt en stierenfok werd gebruikt.
En verderop was er een een huisvesting voor jachtgezelschappen.. dat idee met die meute schietgragen was dus niet eens zo ver gezocht..
Maar niet Eusebio.
Nadat we ons hadden voorgesteld viel bij hem het kwartje.
Ah, wij waren die hollanders die die finca bij la Jira hadden gekocht. Vrienden van Michelle en Sybren..
Dat brak het ijs.
Hij wees ons de snelste weg naar de hoofdweg, langs een andere boerderij met ook van die bordjes met wegwezen of ik schiet en zei nog.,, daar lopen drie volwassen Mastiffs..
Stilletjes doorlopen..
Maar ergens vertrouwde hij het toch niet en kwam ons na een paar meter achterna en bood ons een lift aan naar de hoofdweg..
Die megalodonse honden konden misschien toch wel eens een probleem voor ons opleveren.. Zit je in een auto is er geen probleem, maar loop je als mensje over dat land waar die honden verondersteld worden te waken, kon je nog wel eens als lekker hapje aangezien worden.. Dat zei hij natuurlijk niet, maar wij dachten dat hij dat dacht..
Al keuvelend reed Eusebio ons over het land, waar hij vol trots over vertelde en zette ons af bij het hek aan de hoofdweg.
Na warme handdrukken, toestemming nog eens aan te mogen komen en telefoonnummers uitwisselen, zwaaide hij ons uit en vervolgden wij onze weg de berg af, richting casa.
Michelle en Sybrens huis ligt op twee kilometer van onze finca en lag dus op de route..
Een biertje zou er wel in gaan..
Het was inmiddels echter siësta-tijd en Michelle lag een uiltje te knappen, dus helaas, een ander keertje.
Sybren werkt in Nederland is niet altijd hier..
Wij dus verder.
De laatste kilometertjes met de doorgebroken zon op de rug.
Toch nog wat zweetdruppeltjes producerend.
Op de finca zat er nog een colaatje in de koelbox.
En een mooi vlindertje kwam ons toefluisteren dat alles goed zou komen.
Vandaar uit weer naar Montánchez gereden.
Gehakballen gedraaid en gebraden.
Lekker gegeten en afgesloten met B&B Vol Liefde - de Reünie.
En we sliepen als roosjes..
Reacties
Een reactie posten