Na de regen kwam zonneschijn, met groene grasjes en bloempies en zwembad blauw!
Donderdag 28 september 2023
Aloha lieve kijkbuizers!
Jullie zaten natuurlijk al weer rijkhalzend uit te kijken naar weer een nieuwe aflevering van Rawhide.
De avonturen van Luz en Reinaldo in het Wilde Westen (van Extremadura)
Goed dan, terwijl de laatste noten van het intro-muziekje wegebben, zal ik u allen kond doen van de recente escapades van de Bandidos de la Dehesa.
Na de regenbuien van zaterdag, een week geleden, zag je de maandag er na al direct de uitwerking van al dat nat op de natuur hier.
Met het lekker broeierige zonnetje ontspruiten hier overal grasjes en plantenspruitjes. Het is alsof er een groene waas over het land gaat. Miniscule sprietjes ontluiken aan de harde grond.
Op de meest gekke plaatsen en in de meest bijzondere vormen.
Langs het zwembad staan ineens bloempjes te bloeien die er net nog niet waren.
Op de zandweg naar onze finca is een tapijt ontstaan van singuliere paarse bloemetjes, geen groen blaadje aan te bekennen. Ze piepen als nieuwsgierige aagjes met hun kleurige kopjes boven de grond uit. Wat een apart tafereel.
En over bloempie zonder blaadjes gesproken, de Zee-ui doet ook goed haar best hier.. Ja ik moest die ook opzoeken hoor.. waarom t ding die naam heeft geen idee. Geen uienlucht of zee te bekennen hier..
Wel een mooi bloemeke hè..
In de finca wordt er lekker doorgewerkt.
Antonio is begonnen met het betegelen van de keuken.
We hebben kleine witte tegeltjes uitgezocht met een kleine welving erin voor de speelsigheid.
Antonio vond de speelsigheid wel leuk, dat Loes de tegeltjes persé op hun punt geplakt wilde hebben, dus als soort van ruit, vond ‘ie wat minder lollig.. Veel versnijden, passen en meten, dus mucho trabajo, veel werk! Maar hij zei het met die twinkel in z’n ogen.. ‘Laat mij maar schuiven..’
Het begin zag er al veelbelovend uit.
Zwembadverf op rubberbasis gekocht bij de Leroy Merlin (Gamma achtigewinkel, maar dan veeel beter).
Jaja, voordat je die erop gaat smeren moet je eerst de ondergrond bewerken met een ontsmettingsmiddel, anders krijg je algengroei en allerhande andere enge beesten onder je verflaag! En die gaan je op een gegeven moment bijten natuurlijk. En dan verander je subiet in een happende en rochelende zombie!
Dus eerst met een soort zoutzuur-achtig goedje de wanden en de vloer van het plonsbadje behandelen.. In maanpak!
Wat een genot dat we de CroniePlandemie gehad hebben zeg, anders hadden we onze dure jaquetjes en pantalons moeten blootstellen aan het bijtende zuur. Over onze reebruine oogjes en zachte huidjes nog maar te zwijgen.
Loes opteerde natuurlijk weer direct voor het meest waaghalzige werkje en trok subiet het ‘mannen in witte pakken’-maanpakje aan dat ik speciaal voor viezige verfklusjes in mijn rugzakje had gevonden.
Het was óf van de vrachtwaggel van de baas gevallen, óf ik was maaanden nadat de Cronies waren uitgewoed, op de post zó vaak gevallen over al die overal rondslingerende nietwerkendeCovidbeschermingspakjes, dat ik er per ongeluk een in mijn rugzakje had gestopt.. Daar had ik wel een betere bestemming voor zeg maar..
Affijn, Loes in de quarantaine measures!
Ik roerde als een volleerde gifmenger de gallige substantie met een bodempje water in een emmertje en Loes deed met een doekie de muurtjes en schrobde de bodem.
De gifgroene dampen walmden als voorboden van de apocalyps, om haar witte gestalte.
Gelijk een ‘wit wief’ in een groene Drentse mist.
In de wijde omgeving ging subiet het luchtalarm af en binnen een mum van tijd cirkelden legerhelikopters boven onze finca en scheurde de Guardia Civil in dikke Hummers ons landgoedje op. De Riot-squad in volledige battle-outfit sprong eruit en we werden met automatische wapens onder schot gehouden, uit het zwembad gesleurd, op de grond gewerkt en in de boeien geslagen. Parbleu! Non de ju! Wat een schrik!
Oh nee!
We zijn op de Campo he.
Platter dan platteland!
Niemand hoort hier iets.
Niemand ziet hier iets.
Nobody cares!
Dus we fröbelden vrolijk verder met ons plonsbadje.
Geen mens die er aanstoot aan nam.
Niemand die er last van had.
Dus na een uurtje inwerken hebben we alles weg gespoeld en kon het badje drogen.
De volgende dag lag de wijde omgeving aan planten en dieren niet in katzwijm of al ruftend naar de deaud ondersteboven.
Geen centje pijn.
De werkmannen hadden ook niks in de gaten en deden vrolijk hun ding in de garage en keuken.
De garage.. ja zo heet ie nog omdat er een heule grote deur in zit. Maar daar komt immers onze slaapkamer met badkamer en de grote bijkeuken..
Die is nu niet meer leeg hoor..
De verschillende ruimtes worden al zichtbaar nu er een staketsel van metalen frames is ontstaan, waar gipsplaaten wandjes op worden gemonteerd, voorzien van isolatiemateriaal.
Onze slaapkamer..
Da’s geen bed maar een stapel gipsplaten.
De zaterdag brak aan in zonovergoten glorie en wij waren vrij.
Nou zul je zeggen, tsss! Je bent toch altijd vrij nu je een vieze ouwe werkschuwe pensionado bent?!
Ja, dat klopt!
Maar elke dag van de werkweek je wekkertje zetten om op een beetje stichtelijke tijd bij de finca te zijn om de werklui een beetje te bespioneren voelt toch aardig als werk hoor!
Zeker als je je toch nog een paar keer per dag behoorlijk in het zweet werkt bij allerhande onzalige ‘finca-verbeter-activiteiten’. 😉
Maar nu dus even niet.
Geen werklui bij de finca.
Geen verplichtingen.
Tijd voor onszelf, een leuke wandel en wat boodschappen doen.
We komen natuurlijk regelmatig in Merida voor bezoekjes aan onze vrinden van de Leroy Merlin en de Carrefour en Lidl..
Maar we hebben onze ogen ook niet in onze zak zitten en het was ons opgevallen dat Merida eigenlijk best een leuke stad lijkt. Met veel (hele oude) cultuur en bouwsels en leuke parken.
Dus het werd een combi van stadswandeling door Merida met boodschapjes doen er na.
Even wat knip en plak werk Wikipedia:
“De stad is gesticht in 25 v.Chr. door de Romeinse keizer Augustus en werd de hoofdstad van de Romeinse provincie Hispania Lusitania. De Romeinse naam van de stad was Emerita Augusta, waar de huidige naam van afgeleid. Mérida groeide uit tot een der belangrijkste van het Romeinse Rijk.
Vele monumenten uit de Romeinse tijd zijn bewaard gebleven, zoals de Romeinse brug over de Guadiana. Even verder overspant ook de moderne Lusitaniabrug van de architect Santiago Calatrava de rivier.
Er zijn vele opgravingen en oude stadswallen bewaard gebleven.”
Het grote amfitheater is een enorme toeristische happening, dus U zult begrijpen dat we die voor lief namen.
We komen niet naar Extremadura om weer allerlei volk en toeristen op te zoeken tenslotte.
We deden een stadwandeltje en een Walk in the Parc, wat prachtig langs de rivier ligt.
Maandag wasdag zeggen ze wel, maar hier was het zwembad stofzuig dag!
Plonsbadje klaar maken voor een lekkere dikke laag rubberverf.
Eerst stofvrij maken natuurlijk.
De verse Nilfisk-voor-weinig van de Leroy deed stoutmoedig z’n werk. En Loes ook natuurlijk.
En zo ist gword’n
En Antonio deed wat hij heel goed kan: tegelen!
De keuken kwam klaar in een geruisloze zucht.
Heeel mooi geworden. En heel wit!
Morgen komt de keukenman de keuken installeren en dan gaat het allemaal wat meer smoel krijgen..
Ben jij ook zo benieuwd??
Al is er nog steeds geen fornuis.., die laat nog even een week of twee op zich wachten..
Waarom??
Nou,.. gewoon, want,
DIT IS SPARTA!
Eh Spanje he..
Dan duren dingen soms even wat langer..
Gewoon, zonder reden.. Omdat het kan zeg maar..
De mentaliteit hier is wat anders dan we in Nederland zoal als ‘gewoon’ bekend zijn.
De afgelopen dagen hebben we wat gelanterfant op de finca, kleine klusjes, beetje relaxen, voorzover dat kan op de kaarsrechte eetkamerstoelen die we van de oude inboedel hebben overgehouden.
Wat wel een leuk maar warm klusje is, is het herstellen van de muurtjes, die de scheiding van ons grondgebied afbakenen.
Muurtjes zijn hier nogal populair.
Overal zie je muurtjes.
Muurtje hier, muurtje daar.
Klilometers muurtjes.
Duizenden muurtjes.
Miljoenen!
Allemaal van los op elkaar gestapelde stenen.
Wie die muurtjes gemaakt hebben? Geen idee, maar ze hadden er een dagtaak aan en hopelijk ook een goede boterham.
Onze finca is dus ook omheind. Met een stenen muurtje.
Ongeveer een meter hoog.
En die vervallen soms of brokkelen wat af he, door de tand des tijds, de weersinvloeden of de incidentele verdwaalde schapenboer die denkt over dat muurtje te moeten klimmen omdat ie onze oude badkuip wel kan gebruiken als de poort dicht is.
Onze muurtjes hebben ook een paar van die plekken.
Half ingestort, afgebrokkeld, overwoekerd door een steeneik..
De brokken liggen altijd vlakbij, dus kun je weer leuk gaan stapelen..
Soms is dat in de volle zon wel een wat zweterige bezigheid, maar altijd erg bevredigend.
En terwijl wij leuk aan het legoën waren met steentjes, maakte Pepe de timmerman van Leroy Merlin onze keuken..
En vandaag was ie klaar.
Zonder oven.. Dus die kale plek wordt nog gevuld..
En ja, de kleur is licht blauw.. de bovenkastjes ook, al lijkt die wat afwijkend, maar dat is de lichtinval van de groene weiden buiten.
Wij zijn er heel blij mee.
Oh,
En deze jongens heb je hier ook..,
houden van balletjes draaien.., van poep!😅🤭
Tot poejens dus maar weer, lieve kijkbuismenschen!
wat weer fantastisch beschreven. Je zwembad staat er weer mooi op en de keuken is prima toch? Het begint allemaal vorm te krijgen. Mooi dat je nog zo'n handig Covid overalletje had. Dan denk je nog even aan ons:) Succes verder en blijf lekker schrijven.
BeantwoordenVerwijderen