Over tegels en tegelen, hengsten en hameren, rooien en ruimen, wandel, regenbui en druivenpluk

Creatief met aardappel-letters..

 07 september 2023

Daar zijn we weer lieve kijklustigen. 

Of liever gezegd, we zijn er nog.

Een beetje een late update, ik weet het. Derhalve een extra lange aflevering!

Er valt weer veel te vertellen over de afgelopen anderhalve week. Want druk, druk, druk he en weinig puf voor een schrijfsessie.

Op 28 augustus arriveerde de eerste lading tegels.

De vloertegels voor de hele casa en de tegels voor de badkamer in het ‘oude’ huis. Ik noem het maar zo want zodra de garage is verbouwd hebben we ook een badkamer in dat nieuwe gedeelte, waar een bijkeuken en een grote slaapkamer moet komen.

De bouwvakkers waren in hun nopjes, want het meeste breekwerk was wel zo’n beetje gedaan.

Na wat veegwerk beginnen ze met vloertje leggen.

Omdat hierbij ook het nodige gezaag en gestuif te pas kwam namen Loes en ik weer de wijk naar de tuin.

Het rare betonnen tafelachtige ding wat achter het plonsbadje staat was Loes al vanaf het begin een doorn in het oog en moest er nu dan ook aan geloven.

Gewapend met moker en voorhamer openden wij de frontale aanval op het arrogante tafeltennis-tafeltje, wat geen tafeltennis-tafeltje bleek.

Na een half uurtje woest gehamer bleek het het Stenen Bruidsbed van Harry Mulish te zijn!

Een oude bedspiraal, waar onze altijd creatieve vorige eigenaar zijn demente betongietkunsten op had bot gevierd.

Gewapend beton dus..

Maar niets kan de determinatie en brute krachtvan de Vreemde Vogels weerstaan.

Het stenen bruidsbed verkruimelde als een broos beschuitje onder uit Oma’s oude Verkade blik.

Met onze beide armen uit de kom werden de restanten plechtig aan de immer hongerige veranda fundamenten gedoneerd.

Dinsdag 29 augustus kwam na lang aandringen eindelijk de loodgieter eens kijken. De lekkende aansluiting met het waterdepot boven de keuken werd gemaakt en de waterleidingen naar de badkamer en keuken werden vernieuwd.

De afvoer voor de nieuwe badkamer in de keuken werd gelegd (door de bouwvakkers) want de loodgieter was alweer pleite..

Nadat de eerste electriciën het had laten afweten vanwege vakantie, een te drukke agenda en een uitblijvende offerte, had José de aannemer via Antonio de bouwvakker ons een nieuwe elektricien aangeraden. 

Antonio Tio kwam met zijn gevolg pools hoogte nemen en na een fijne offerte die vlot kwam, waren ze er als de kippen bij om alle toekomstige elektra-punten te komen inventariseren.

Dat doen ze hier niet via een plattegrondje, maar met een verfkwast op een lange steel en een felblauw goedje dat ze op je muren kalken.

Overal waar nieuwe stopcontacten en leidingen moeten komen.

Onze vers gewitte muren kregen dan ook een vrolijke noot toegevoegd door de heren elektriek-tovenaars..

‘Tot over twee weken na de vakantie!’

En de bouwvakkers konden weer frezen..

De eerste twee weken van augustus zijn in Montánchez vergeven van de fiesta’s, feesten, concerten en ‘gezelligheden’.

Er wordt afgetrapt met een religieuze happening waarbij des avonds na een kerkmis, de Heilige Patrona van het stadje, in de vorm van een afgodsbeeld, de helling van het hooggelegen kasteel wordt afgedragen. Vergezeld door veel klokgelui en gebeier. En daarna veel drank en gezwets, zoals ‘t hoort.

Gewoontegetrouw stroomt dit slaperige stadje de week er voor dan ook vol met oude-van-dagen, stok-oude-van-dagen, bijna overleden oude-van-dagen en, toegegeven, ook ietsje jongere oud-bewoners en hen die hun ouderlijk huis nog decennia hebben aangehouden, om die tijdens deze dagen weer te bevolken. De rest van het jaar staan de huizen leeg.

In het weekend bleek het huis tegenover ons appartementje in Montánchez dan ook ineens bevolkt door een kwetterende, knerpende en krakende versie van de oudste categorie..

Uiteraard vergezeld van het standaard agressieve, onopgevoede keffertje.

Ze werden uitgeladen, (of was het nu uitgelaten?) door dochterlief, ook flink op leeftijd, die lekker de oude reutelde Mercedez-Benz een uurtje liet dieselen in ons nauwe straatje.

De volgende dagen werden we op de meest onzalige tijden verblijd met keiharde Spaanse tirades, scherp echoënde  conversaties met rollende rr’en slissende ss’en vanaf het balkon en vanaf het stoepje voor de deur. Daar hielden overgroot-opa en -oma zich met grote regelmaat op, om maar niets te missen van de passerende ‘oude’ bekenden, waar ze maar wat graag hun laatste coronaperikelen en tomatensaus recepten mee wilden delen.

Wij konden alles vanaf een meter of drie ongewild volgen, door onze openslaande balkondeuren. Bij 35 gr. in de schaduw wil je wel een beetje ventilatie tenslotte. Binnen steeg de temperatuur rap naar hogere waardes van frustratie..

Het volume van onze muziek of de Netflix-serie werd uiteraard flink opgeschroefd, helaas zonder veel succes.

Abuela en abuelo zaten zo menig avondje op de stoep te kakelen, als kleine kleutertjes of bakvissende jeugdigen. Hij op de rollator, waar hij via halsbrekende toeren na een afdaling vanaf de ingewanden van de casa van wel één enkele trede, was neergepoot, en zij schrijlings op het stoepje, haar 90+ jaren volledig ontkennend. Luidruchtig smoezend en uitgelaten krakelend, zodra er weer een bekende in beeld kwam.

Wat een aandoenlijk tafereeltje niet? Zo zonder geluid..

Terug naar de finca dan maar, waar het perceel voor de woning het moest ontgelden.

Oude, miezerige en overleden amandelboompjes moesten weg.

Net als de wilde bosjes met brem en ander gestruik dat nergens nut voor had.

Met pikhouweel, handzaag, bijl en pure spierkracht slechtten wij daar hele bossages en hardnekkige groeisels.

Er kwam weer een soort ‘Fred with..’foto voorbij, nu met ‘tree’.

Maar de bosjes werden brandstapels en ons uitzicht verbeterde zienderogen.

En we hadden veel lol en rugpijn.

De Valse Chrisusdoorn-boompjes hebben we ook nog gekuist..

Met recht valse krengen met centimeters lange keiharde doornen op gevaarlijke plekken..

Als je niet uitkijkt steek je jezelf zo een oog uit, haal je je neus open of heb je een lekke voetzool..

Deze zat in Loes’ haar schoenzool..

Afgelopen zaterdag was het dan weer eens ouderwets weekend!

Geen werklui, geen bouwvakkers, geen geregel.

Tijd voor onszelf.

Een mooie dag dus, met ook nog fijne koele temperaturen.

De Exramadureense weermadam had voor het weekend een Dana voorspeld. Een drastische weersomslag vergezeld met een koudeval en mogelijk fikse regenbuien.

In de morgen was het een heerlijke 18 gr. met zonovergoten luchten, dus een mooie wandeling in de buurt lonkte.

De Ruta de los Molinos is het geworden. Een rondje van Montánchez bergafwaarts naar Arroyomolinos en weer omhoog terug naar het bergstadje

Volgens Wikiloc een kilometer of 10 berg af en berg op, langs een aantal oeroude Romeinse watermolens.

Dit gebied is al erg lang bewoond. En is bevolkt en veroverd geweest door menige cultuur. Zo ook de al oude Romeinen.

Ze gebruikten de waterloopjes die van de berg kwamen om watermolens mee aan te drijven en daar in allerhande kattekwaad uit te halen en vernuftigs te malen, zagen of iets dergelijks..

De route was mooi. Bergafwaarts. De temperatuur steeg rap toch weer naar biven de 30 en daarna mochten we terug de berg op richting Montánchez.

En dat was afzien zeg! Dertien kilometers dus.

Het zweet stroomde weer rijkelijk. Gelukkig had moeder natuur voor ons wilde druiven, bramen en ook cactusfruit klaar hangen, zodat we ons flesje water tot het laatst goed konden rantsoeneren. De ‘prikely-fruit’ zat nog dagen in m’n lippen..

Boven in het dorp was er een paardrij-happening bij de manege achter het gemeente zwembad. Dat gaf ook wat leuke plaatjes.

In de avond werd het bewolkt, maar het bleef droog.

De zondag startte frisjes en zwaarbewolkt en na het middaguur barstte de bom met onweer en forse hoosbuien.

Volgens de nieuwsberichten hier viel er zuidelijker, in Merida meer dan 50mm regen en stonden de straten, blank, waaiden daken van huizen en was er kommer en kwel. Hier alleen veel waterspuiterij uit de afvoertjes.

Later klaarde het al weer op en konden we nog even ‘ons’ hondje bezoeken, dat weer kwispelend vanachter zijn hek stond te wachten.

Het lieve anderhalf jaar oude Mastin teefje..

Wat een doetje he! Zo een willen we voor op de finca ook..

Groot, imposant, met een woef als een orkaan maar met een hartje van goud.

De maandag en dinsdag waren weer ‘als vanouds’ :finca en de bouwvakkers op de vingers kijken.

Zelf kotteren in de tuin en de rotzooi een beetje kuisen die de werkers achter lieten..

De woensdag stond gereserveerd voor een druivenpluk festijn bij Sandra en Wil.

Een Hollands stel dat al even in Extremadura woont en een kleine 200 druiveranken op hun land heeft staan, naast nog wat meer fruiterij.

De druiven zouden geplukt gaan worden, geperst en opgeslagen in de grote metalen vaten waar Wil dan lekkere natuurlijke rode wijn van fabriekt. Geheel zonder gebruik van kunstmatige kleur-, geur-, smaak-, of conserveermiddelen.

We pikten onze buurvrouw Michelle onderaan Montánchez op en al keuvelend rolden we richting Madroñera, zo’n kleine drie kwartier verder richting Trujillo.

Aldaar kwamen nog Merel en Marco, de engelse John, Dusty en Mel Sandra en Wil helpen.

Het was een gezellige en gemoedelijke boel en de druifjes werden vlot geplukt en geperst.

Waarna we afsloten met een heerlijke lunch met wijn en een lekkere citroentoet met slagroom.

In de namiddag keerden we vermoeid maar voldaan en met volle buikjes terug naar Montánchez.

Nog even een stevige sessie Spaanse les met DuoLingo-Spaans…

en daarna met een wijntje ontspannen gloepen naar beetje vreemde, maar leuke serie.. Preacher, op AmazonPrime..

Oh. En de Pindakaas kost hier…:

Tot volgende week weer kijkbuiskinderen!