Het begint nu echt! Gestopt met werken.

Helaas pindakaas.

Tja daar sta je dan.. ineens zonder werk!
Na 43 jaren werken in de gezondheidszorg, waarvan 26 jaar als Ambulancepleeg, kwam daar deze maand een einde aan.

Als bleue 19 jarige startte ik als leerling verpleegkundige in de inservice A opleiding in het St. Geertruiden Ziekenhuis te Deventer.. 
Dat pand is inmiddels afgebroken en er verrijzen nu appartementjes op het terrein…
Na mijn diplomering moest ik in Militaire Dienst. Medische troepen, RevalidatieCentrum Doorn. Een bruine tijd.
Om terug te keren in ‘t Geertrui om er de BredeBasis-IC te doen.
Dat papiertje gehaald verkaste ik naar de IC van het Weezenlanden Ziekenhuis te Zwolle waar ik op de Algemene IC, de Thorax IC en de Hartbewaking werkte.
Wat heb ik daar veel geleerd.
Dat pand is inmiddels ook afgebroken en je raad het al, vervangen voor huizen en appartementen..
Na ruim tien jaar daar de kunst te hebben afgekeken lonkte toen toch echt het ware acute-gezondheidszorg leven.
Een nieuwe baan en een nieuwe opleiding, een nieuwe uitdaging: Ambulance verpleegkundige.
Ja want een aparte vorm van leven was en is het! Een aparte tak van sport.
Na je dagdienst gewoon door in de piket tot de volgende ochtend, en weer door..
En later 24u diensten! Altijd ‘aan’ staan.

Bij de ZTM Groningen, Standplaatsen Stadskanaal en Ter Apel begon het allemaal.
Huisvesting in oude barakken en veredelde stacaravans..
Maar een mooie pionierstijd.
Die huisvestingen zijn inmiddels afgebr… eh.. nou, vul maar in.
Ik zocht na vijf jaar Groningse ambulancedienst mijn heil bij het Drentse.
Meer jong volk, meer vak-tijgers, meer compassie, meer hart voor de zaak.
En daar heb ik het een aardig tijdje volgehouden al zeg ik het zelf.
Al had ik met menig hooggeplaatse bestuurspersoon zo mijn meningsverschillen en onenigheden.
En kreeg ik een naam als kritisch typ, geen blad voor de mond en een scherpe pen.
Wat kan een mens veranderen he..
Van bleue jongeling tot knetterende ouderling..

Die oude Drentse posten, had ik dat al gezegd? Die bestaan niet meer.. verlaten, andere functie, afgebroken.. Er kwam veel moois voor terug.
En net zo, verlaat deze oude ‘zuster’ nu dit beroep, deze posten en collega’s ook.
Ik had als ouwe stomp de laatste jaren de nodige moeite me aan te
passen aan het ‘veranderend zorglandschap’, de volksmentaliteit, de
maatschappelijke gemakzucht, de nieuwe uitvraagmethodieken, de
indekcultuur, de toenemende verantwoordelijkheid en de nimmer aflatende verplichting tot bijscholen en bijleren. (Ik heb het maar even niet over de assessments..)

Ondanks alle gemopper en kritisch gesputter zal dit werk, dit vak en dit bedrijf waar ik zolang rondhing in mijn hart blijven.
Om de mooie en fijne mensen.
De collega’s met hun lach en hun traan.
Hun vakmanschap, kameraadschap en malle humor.
Met name die humor, die ons allemaal er toch dagelijks weer doorheen sleepte..
Hoe zwaar de dag, avond, nacht of 24u soms ook kon zijn.
Wat hebben we veel gezien, gedaan, meegemaakt.

Nu komt daar een eind aan.
Ik ben gestopt met het mooiste vak dat er bestaat. 
Vrijdag 9 juni was mijn laatste dag op het gele busje.. 

Nu is het mooi geweest.
De oude ziekenhuizen en de oude posten bestaan niet meer.
Er kwamen nieuwe en betere.
Zo gaat t ook met oude vermoeide ambulance verpleegkundigen..
De weg vrijmaken voor nieuw, gedreven en jongbloedigen, die beter mee kunnen met de vaart der volkeren..

Aldus…
Helaas pindakaas.
Ik smeer ‘m!
Ik zoek de zon op, samen met mijn hartsvreugde Loes. 

Tijd voor lanterfanten en nieuwe wegen bewandelen! 

Nog 16 dagen te gaan voor we afreizen.

Extremadura, here we come.