De Mannen van Zwan (Smilda) kunnen er wat van.
Vandaag is de dag van de Grote Rode Truck.
De verhuizers van Smilda schoven met hun enorme verhuis-truck om strak 09:00u voor het huis.
De mega vrachtwaggel verduisterde de zon.
Een slagschaduw werpend over ons kleine huisje.
Drie vrolijke potige mannen sprongen fluitend te voorschijn.
En na de koffie begonnen ze al zingend en moppentappend onze huisraad vakkundig in de laadruimtes te pakken.
De zon scheen, de wind woei, de mannen hadden het heet maar het huis was leeg in een poep en een scheet!
We bleven achter in een galmende leegte..
Nog even de stofzuiger erdoor en een lapje met sop..
Morgen oplevering bij de notaris.
Na zeven jaar, lief en leed zeg ik dag met m’n handje naar dit fijne huis.
Waar ik mijn jongste dochter probeerde op te voeden en die sinds september vorig jaar haar eigen toko bestierd.
Waar ik kookte, plaste, poepte, snurkte, keihard muziek maakte, lachte, schold, jankte en de liefde bedreef.
Waar het laatste jaar nog voor een dikke buidel aan nieuwe plafonds, meterkast en verf aan werd gespendeerd.
Vergeleken met toen ik er net kwam wonen een hele verbetering, die zich uitbetaalde in een mooie verkoopprijs, na slechts 14 dagen op Funda.
Nu sluiten wij ook dit hoofdstuk af.
Verder weer, in het boek dat ‘Emigratie Extremadura’ heet!
Reacties
Een reactie posten