Over tuinwerk, schaapjes en olijven.
Blogupdate van donderdag 14 december.
Daar zijn we weer menschuh!
Laten we verder gaan met de Never Ending Story van de Twee Vreemde Vogels in Extremadura, waar we gebleven waren.
Op 1december was het weer afgelopen met het mooie weer en trokken imposante luchten over onze heuvel.
De temperaturen dalen ‘s nachts ook rap, tot een een graad of zes. En er waren zelfs twee ochtenden met rijp op de autoramen.
De nodige bakken met water kwamen ook voorbij..
Maar de volgende dag was daar weer die zon die alles mooier maakt.
Nu het huis praktisch klaar is en ingericht en wij langzaamaan een beetje gesetteld raken, is er tijd voor wat leuk geknutsel.
Zo vond eindelijk het 03-106 Ambulance Vogelhuis een veilige en mooie plek aan de pijnboom vlakbij ons zwambadje.
Een kleurrijk en strak onderkomen met uitzicht op de opgaande zon én het zwembad. Wat wil je nog meer als vogelhuisbewoners?!
Zolang de mens niet al te veel ingrijpt in de natuur, gaat die natuur hier gewoon haar gang.
De onbegraasde of ongemaaide percelen veranderen in bloemenzeeën.
De schapen en koeien gaan gewoon door met nageslacht produceren. En ook nu wemelt het van de kalfjes en de lammetjes. En ze blijven allemaal lekker in de kudde, veilig bij moeder en hun tantes..
Op een van de percelen leek zelfs een lammetjes-explosie te hebben plaatsgevonden.
Wat een lollig gezicht al dat kleine grut.
De herfts is hier echt een tweede lente.
Ook op ons perceel tieren de blommen welig.
De wilde koolzaad trekt nog steeds hordes bijen , die zich tegoed doen aan de nectar en stuifmeel.
Zodra de zon schijnt zoemen ze als duizenden kleine machientjes.
Onderhand raken onze zonnepanelen en de plek van de waslijn overwoekerd. De hoogte van de plantas is inmiddels hier en daar kniehoogte.
Tijd om de bosmaaier eens uit te proberen!
Nadat we ieder een uurtje gespeeld hadden met het mechanische schaap, waren de meeste boompjes voorzien van een kaal gras-cirkeltje, hadden de zonnepanelen weer volop zon en was de waslijn weer normaal bereikbaar.
In de middag een wandeltje gedaan vanaf Arroyomolinos, door het dorp en achterlangs de velden en langs de muurtjes naar de B&B van Corné en Lia, Finca El Rabilargo.
Het was en bleef dampig, mistig en druilerig, maar niet koud, dus prima wandelweer.
Onderweg genoeg tijd voor wat leuke plaatjes.
Beetje lanterfanten, kokkerellen met kipjes, en in de avond lekker kassie kijken met de pelletkachel warm in de nek.
De afgelopen week zijn we nog naar een bomenkweker geweest in Don Benito. Een industrie stadje op een kleine driekwartier rijden van hier.
Daar hebben we twee olijfbomen uitgezocht, voor op de finca.
Het lijkt ons zo leuk wat olijfjes van eigen bodem te oogsten en daar wat mee te kokkerellen, fermenteren of inleggen.. Of hoe dat ook heten mag.
Zelf transporteren zat er niet in want het zijn al oudere bomen van flinke omvang en met een vette kluit.
De jongere boompjes zijn plenty te krijgen, maar aangezien olijfbomen niet bijster veel groeien moet je jaren wachten voor er wat van olijfjes aan gaan groeien. We zagen bij de kweker exemplaren die al zeker een aantal decennia hadden gezien en teruggesnoeid waren, zodat ze toch nog redelijk klein van formaat waren.
Maar volwassen bomen, mét olijven productie!
Per stuk €150,- en zeker 300 tot 500 kilo met kluit in kuip.
Die moesten dus gebracht worden.
Afspraak gemaakt met de kweker dat ze op dinsdag zouden komen, zodat het blubberige pad hier een beetje kon uitharden in de zon, na de regen van de laatste dagen.
En.,, U raadt het al.,, maandagmorgen een berichtje.
De bomen zijn onderweg! Dat kwam beter uit want de kweker moest op vakantie..
Maar het pad dan? Blubber, vastrijden??
Ach joh..
En zo kwam maandagmiddag de vrachtwagen met de olijfbomen aan broemzen.
En reed zich dus hopeloos vast op de rotonde achter de finca, waar de grond nog flink aan het soppen was.
De chauffeur balen, wij balen en gezamenlijk zijn we ruim anderhalf uur aan het klooien geweest met kleden, stukken hout, een oude deur en de steekschop om de wielen uit te graven..
Vooruit, achteruit, vooruit, achteruit. Schommelen, gas los, gas erop! Enzo voorts.. lekker veel gas geven ook natuurlijk, zodat je elke keer weer dieper met de wielen wegzonk, bijna tot de assen aan toe.
Had iemand al gezegd dat de Spanjaarden een eigenwijs volkje is?? Euhhh..
Affijn, uiteindelijk wisten we met z’n allen de vrachtwagen vrij te krijgen, na een enorme peut gas van de chauffeur waarbij hij als een raket vooruitschoot, uit het mulle blubberzand bijna pardoes tegen onze achterpui.. Bijna..
Maar uiteindelijk.. Uitladen. En daar maar laten staan, al hadden we een andere plek in gedachten gehad.. in het voorjaar maar weer verder kijken. Voorlopig staan ze er goed. In de kuip, met af en toe een emmertje water. Pfff!
Een fijne versnapering voor morgen, als we onze buurvrouw Michelle zouden gaan helpen met de olijvenpluk.
En kijk eens wat een resultaat!
En lekker! Bedankt collegae.
Die woensdag dus vanaf een uurtje of tien een kilometer of twee verderop, bij finca El Quinto Pino, aan de plukkerij, of liever harkerij. Want olijvenplukken doe je met een net op de grond en een harkje aan een lange stok en dan maar binnenhalen die olijven. Schudden is vaak nutteloos want die dingen zitten vaak nog best vast.
Lia was er óók, en zo werd het weer een gezellig feestje.
Met de kleine tractor van de eigenaren nog wat rond getuft van boom tot boom, met de aanhanger erachter om de oogst in te verzamelen.
(Eigenlijk werd het meer joyriding.)
En helemaal toen we erachter kwamen waarom het stoute ding niet wilde starten als Loes in de cockpit zat..was het lachen.
Te licht! Te weinig gewicht in de schaal, of liever gezegd op de zetel. Daar zat een sensor in die moet registreren of er wel iemand zit, anders geen take-off!!
Hahaha. Bij één van ons op schoot ging Loes daarna als een speer.
En de hele dag zon.
Nog wel een frisse wind.
Wij hadden een afspraak bij de Policia National in Cáceres voor de aanvraag van onze vijf jaar geldige verblijfsvergunning.
Zonder, krijg je hier geen ziektekostenverzekering om maar wat te noemen.
Een bureaucratische rollercoaster die al maanden sleept.
Alle paperassen verzamelen, formulieren downloaden, vertalen en dan hopelijk goed invullen en óveral maar dan ook overal kopieën van maken.
Je paspoort, je trouwcertificaat, bewijs van eigendom huis, bewijs van financiële onafhankelijkheid, etc etc..
Wij keurig op tijd zoals we dat in NL gewend zwaren.
De desbetreffende ambtenaar echter ging vrolijk driekwartier eerst iemand anders helpen, die hem in de gang aansprak en riep uiteindelijk ons naar zijn bureautje..
Daar streek hij hethaaldelijk door zijn stoppelbaardje, ratelde koeterwaals in het Spaans en wees om beurten met een vragende blik naar Loes en naar mij als hij bepaalde paperassen door keek..
En ja hoor. Geen kopieën van onze paspoorten en de trouwakte gemaakt..Wel de originelen mee natuurlijk.
We zagen het lijk al drijven.. om een paar kopietjes zou het hele feest niet doorgaan en zouden we weggestuurd worden?
Wéér nieuwe afspraak maken etc..?
Maar gelukkig had de man een warm hart en verdween weer twintig minuutjes een trap op en een kamertje in.
Toen hij terug kwam bleek alles toch geregeld.
Had die schat zelf ergens kopietjes gemaakt.
Dat is nig eens ambtelijke toewijding.
Het felbegeerde groene kaartje werd ons uitgereikt en na het zetten van onze handtekeningen en duizend buigingen en Graciassen vertrokken wij in onze nopjes.
Daarna nog even een bezoek gebracht aan het luxe koopcentrum van Cáceres. Centro Comercial Ruta de la Plata. Waar het stikt van de kleding en schoenenwinkels, parfumerie-en, eettentjes en een mega-Mercadona.
Ja we zitten hier wel in de negorij, maar dat wil niet zeggen dat we per definitie gespeend zijn van luxeproducten. Zeker als het om kleding of schoenen gaat. Héél belangrijk op de modderpaden op de Campo!😅
Maar wat een feest! Met name Loes was de koning te rijk!
Perspectief is tenslotte veel waard he!
In de middag kwam Michelle langs om haar honden te brengen voor een proef-logeerpartijtje.
Binnenkort zullen de harige vrienden een aantal dagen bij ons logeren. En we hadden bedacht dat een keertje proefslapen zo gek niet zou zijn.
Rizzo en Rocky zjn twee deugnieten die nog al eens de hort op gaan en kattenkwaad uit halen en vaak uren en soms dagen gaan wildcamperen in de campo..
Wat schertst onze verbazing; de beide donderstenen gedroegen zich als uitmuntende gasten. Lekker op hun kleedje gelegen. Geen gejank of gejoel. Bordje mooi leeg gegeten en geen gekeet in de slaapzaal. Top gozers!
Vanmorgen bleven ze zelfs alleen op de finca toen wij naar Spaanse les moesten.
Min of meer hadden we verwacht dat ze zonder onze aanwezigheid de kuierlatten zouden nemen en op expeditie zouden gaan naar de finca van Michelle.., of belletje trekken bij de schapen ofzo..
Niet dus.
Vrolijk joelend van blijdschap werden we begroet.
Missie geslaagd voorzover je over één nacht ijs kunt gaan bij deze knuffel kwajongens..
Rocky op de uitkijk
Rizzo, net wakker, na ondeugende dromen.
De boeven in ruststand.
Nog een kiekje van een waterloopje langs de weg naar de finca.
En op deze vrijdag-verhuis-je-kudde-dag, liepen deze jongens en meisjes weer over ons padje langs de muurtjes..
Inmiddels zit de schrijver van dit blog, ja ik zeg het maar gewoon zoals het is.., zonder tietenkooi, in de korte broek, dit epistel te tikken. 15 gr. volle zon, geen wind. Aaaaah!
De cerveza 🍺 smaakt opperbest!
Tot volgende week weer lieve kijkbuis kinders.
Dan vindt ge, ijs en weder dienende, weer een nieuwe aankondiging van een blogupdate van de ‘Vreemde Vogels in Extremadura’ in uw facebook brievenkastje..
Un beso!😘
Reacties
Een reactie posten