Met horten en stoten naar de eindstreep
Zondag 19 november 2023
We gaan maar verder waar we waren gebleven nietwaar lieve kijkbuiskinders?
Donderdag 9 november zou D-day worden.
De pelletkachel, een vracht pellets én de schuifpui stonden op de planning voor aflevering en installatie.
Het geduld werd meteen rond 09:00u al op de proef gesteld toen de vrachtwaggelchauffeur zich hopeloos vast reed in de blubber vlak voor ons toegangshek.
We hadden ze al ingeseind, neem het bovenste pad en je kunt zo de poort inrijden. Neem de onderste, niet want je komt vast te zitten in de modder..
Maar nee, eigenwijs is hier een echte een veel voorkomende karaktertrek. Of.,, misschien zou je het naïviteit kunnen noemen, dat klinkt vriendelijker dan onnozel.
Oeps nou heb ik ‘t al gezegd!
Affijn, vrachtwagen kon dus niet het erf op..
Tja en dan?
Je zou zeggen, achteruit steken en het bovenste pad proberen, toch?
Nee joh!
Geen zin in.
Gewoon de hele pruttel ter plekke uitladen en dan zien ze maar hoe ‘t spul binnen komt!
Er was gelukkig volk genoeg aanwezig om de armen uit de mouwen te steken en de oksels nat.
Het gapende gat wat als intermezzo in deze donderdagse mudrun ontstond zag er als volg uit:
Op het eerste plaatje van het afladen ziet ge ook een bestelautootje in de poort staan..
Die is van José.
Het plan was de pelletkachel daar in te laden en vervolgens bij de voordeur weer uit te laden.
Helaas de pelletkachel was net drie centimeter te hoog, of zo u wilt de laadruimte van Berlingo net drie centimeter te krap.
Kak!
Spoorslags vertrok José naar huis.
Nee niet omdat hij er tabak van had en zich thuis in de armen van zijn ‘mujer’ te storten voor troost en liefde, maar om zijn aanhangwagentje op te halen!
Daar paste de luxe vuurkorf van Dielle wél in.
Wat een kanjer he? Die José.
Aldus kwam de 310 kilo zware Dielle Zefiro met vereende krachten toch nog op z’n plekje in de kakelverse woonkamer.
Alwaar direct begonnen werd met aanbrengen van de schoorsteenpijpen.
….
Die, ach ja, je verzint het niet, te dik bleken!
De klepjes voor de bediening en het laden van de pellets konden niet open.
Oeps.
Foutje bij de bestelling van de pijpen.. onze Alvaro had een zwaar weekend gehad, een offday of een blackout..
Einde oefening wat betreft: vanavond brandt de kachel en kunnen we morgen overhuizen.
Kak Twee..
En die schuifpui dan, hoor ik U denken..?
Jaaa, die werd met vele handen uitelkaar gepeuterd en naar de finca gedragen.
Aldaar weer vakkundig in elkaar geschroefd en in de sponning van het ‘gapend gat’ geplaatst.
Netjes afgewerkt.
Top!
Lekker veel licht nu!
Klaar??
Bijna dan..
De schakelaar om het elektrische rolluik op of neer te laten gaan zat niet in het feestpakket..
Dat moesten de elektriciens maar doen.
Kak drie!
Alles in één keer afmaken en klaar krijgen hiero, mag bijkans een godswonder heten, zo beginnen wij te geloven..
Weer wachten!
Wachten op de smallere schoorsteenpijpen.
Wachten op de schakelaar voor het rolluik.
Wachten met definitief overhuizen naar onze finca en het inmiddels troosteloze vormen aan nemende Montánchez in deze herfsttijd van grauwe dage, regen, mist en kilte, parkeerproblemen en rumoer tabé te kunnen zeggen..
Gelukkig hadden we de heldere ingeving heel november de huur nog maar te verlengen.. met het oog op:’ je weet maar nooit’.
We hebben dus nog wat speling voor we het appartementje uit moeten.
Gelukkig bleek de vrijdag een dag met zon en positieve vibes.
Immers, we hadden een spiksplinter nieuwe wasmaschien!
Die Loes eindelijk, eindelijk eens aan de tand ging voelen.
En ziedaar!
Het mirakel voltrok zich en de ropa (kledij) werd schoon als een kinderbibs en dartelde vrolijk aan de waslijn temidden van de wilde koolzaad, die hier meer dan welig haar gele bloempjes de lucht in drukt.
Verse was aan de waslijn! Ja dát is nog eens een genot!
De zaterdag was weer insladag, dus supermarkt en de gewoontelijke bouwmarkt en JYSK ook dit keer.
Je kent dat onderhand wel. Ik maak er verder geen woorden aan vuil..
Zondag zouden we een Peter en Andra gaan helpen bij de olijvenoogst.
Zij wonen aan de andere kant van Arroyomolinos en hebben een hele resem olijfbomen op hun fraaie grondstuk staan die tjokvol vette olijven hangen.
Die motten natuurlijk dr’ af en geperst tot kostelijk vloeibaar goud: Virgin olijfolie, inmiddels exorbitant in prijs gestegen volgens de NOS-app..
Lucratief dus. Toch? En fun om eens te doen.
Samen met nog een ander Nederlands stel uit de buurt en Wil, waar we een poosje geleden geholpen hadden met de druivenpluk, zouden we een kilo of 300 aan olijven gaan oogsten.
Dat was de afspraak met de olijvenperserij tenminste.
Welke je hier van tevoren moet reserveren met een geschatte opbrengst erbij. Veel meer of minder is not done.
Natuurlijk begon de dag miezerig en s'nachts had het geregend.
Het werd dan ook een erg natte maar toch erg gezellige dag.
Wij met harkjes de olijven van de takken harkend.
En gezamenlijk de opvangnetten onder de bomen binnen halen als waren het moddervette haringen.
Doornat maar warm van de beweging en het gezamenlijke vrolijke gepluk brachten wij maar liefst 350 kilo’s in de manden.
Tussendoor lekkere zelfgemaakte soep met tostada.
En tijd voor een schoothondjes foto.
Dinsdag overleed, geheel onverwachts, de mobiele netwerkmodule van mijn iPhone aan de ziekte van ‘Plots’.
Geen bereik meer, geen mobielnetwerk, alleen nog wel wifi.
Maar aangezien dat alleen in het appartement in Montánchez via mijn Starlink aanwezig is, was het vrij onhandig om op de finca de hele dag niet bereikbaar te zijn..
Bellen met AppleCare gaf een hardware fout aan, de simkaart was okee. Dat laatste wist ik inmiddels zelf ook al want in de iPhone van Loes gezet, was er gewoon bereik.
Afpraak gemaakt bij de Apple reparateur in Cáceres voor 12:00 die dag.
Ondertussen maar even Loes als ‘hotspot’ gebruikt.. niet dat zij dat al veel langer voor mij was natuurlijk..😉
En ja.., de allervriendelijkse Apple medewerker kwam vrolijk met de mededeling dat mijn overjarige iPhone 12 Pro Max voor bijna 700 Euries wel weer gereanimeerd kon worden..
700 €!
Euhhh..
Na een kortstondige introspectie heb ik resoluut besloten tot abstineren. Ik ben niet zo van kastplantjes
Een nieuwe iPhone 15 van dezelfde afmetingen en dubbele opslag voor bijna het dubbele bedrag, plus weer twee jaar garantie..
Hoppetee!
Vooruit met de geit!
Ronald trekt de poeplap en geld moet rollen.
In de middag nog de nieuwe schoorsteenpijpen opgehaald en het boodschappenlijstje bij de Mercadona afgewerkt.
Het blijft me verbazen hoe vriendelijk hier de prijzen liggen.
Een pond gehakt, half om half á €3,60
Rundergehakt 500gr. : €3,95
Na terugkomst de laatste hand gelegd aan mijn eerste project als vrije metselaar..
Stoepje gemaakt bij de wateraansluiting vanaf de bron naar de wateropvang verderop.
Leuk geworden toch?
Voor een amateurtje..
We zitten deze week gelukkig volledig in de nazomer.
Niks geen herfst, niks geen regen meer.
Wat mist die optrekt in de middag en daarna zon!
De temperaturen lopen van 16 tot 22 graden. Afhankelijk van de hoeveelheid wind, die erg terughoudend blijkt.
Dat geeft weer mooie plaatjes:
En jawel, vrijdagavond 17 november was het dan zover.
De nieuwe smallere schoorsteenpijpen werden aangebracht door José, samen met zijn zoon.
En Alvaro van industrias Tello de Arco, die de kachel leverde, net als onze vloertegels, kwam de Dielle pelletkachel inregelen.
Geen tegenvallers dit keer.
A Smooth Operation om het maar zo te zeggen.
En dit was het resultaat!
Is het niet een plaatje?
De kachel brandt!
Dus dat betekend..: Overhuizennnn!!!
Jaaaaaa!
Zaterdagmorgen dus het hele appartement leeg getrokken. Althans wat van ons was he en rond de middag hadden we alles over.
Ons bedje is gespreid, de Starlink-schotel heeft een plek gekregen op het platform waar eerst de oude watertank stond en de Vreemde Vogels zijn online op Finca La Vera!
En ‘s avonds was het feest.
José nodigde ons uit op zijn weekend finca, wat vlakbij onze finca blijkt te liggen.
Op ‘slechts’ 25 hectare grond met veel schapen.
We zijn dus gewoon weekend buren!
Hoe leuk is dat!
Een simpele woning met een grote leefruimte met keukenblok een enorme open haard, grote bank en stoelen om de grote stamtafel en een kaal peertje van ruim 100Watt aan het plafond.
Geen zonnepanelen, maar een generator snort in de verte voor de stroom. Af en toe wat hikkend, wat zich vertaald in kort of langer uitvallen van het licht.
Aldaar brengt José met zijn gezin de weekenden door, omringd door vrienden en of familie.
Er wordt gekookt , gebakken, geroosterd, gedronken, en zodra de alcohol grip krijgt gezongen en gedanst.
We werden aller vriendelijkst en uitermate gastvrij onthaald door de hele club aanwezigen.
Er werden chorizo, salchichon, ( traditionele worsten) Rosca’s
(soort gesuikerde donuts) die Loes mee mocht helpen maken, varkensfilets vers van de gril, vers witte brood en zelfgemaakte geitenkaasjes geserveerd.
En uiteraard alle soorten alcoholica, die naar mate de avond vorderde in sterkte toenamen..aldus steeg de ambiance en de gezelligheid. Én het geluidsniveau.
De flamenco gierde door de ruimte en iedereen zong uit volle borst mee, deinend op de ene hilarische dans na de andere.
Wat was dat leuk.
En naarmate het promillage steeg, hadden wij steeds minder onze vertaal apps nodig en rammelden er zomaar heel wat Spaans uit. Althans dat dachten we. En niemand deed ons anders geloven. Wat een lieve mensen.
Het was in de kleine uurtjes, dat we ons los konden rukken uit die warme poel van gezelligheid.
De sterren (heul veul!) straalden dat het een lieve lust was.
En in onze finca vielen we voor het eerst daar, beneveld in een diepe slaap.
Deze morgen ontwaakten wij voor het eerst in onze eigen, prachtig vernieuwde, droomlocatie.
Het zonnetje scheen, in verte tingelen de schapenbelletjes en twinkelen de vogeltjes.
De bijtjes zoemen op de koolzaad en verder is er rust!
En de gieren zagen dat het goed was.
Mission accomplished..
Het wachten op de verhuiswagen van Smilda kan beginnen.
Nog een week..!
Na bijna vijf maanden buffelen zeg ik proost!
Op het goede leven!
Un Saludo!
Fantastisch wat een belevenissen kerel en wat weer mooi beschreven. Ja ik zou er onrustig van worden, al die afspraken die vervolgens niet nagekomen worden maar het eindresultaat is dan wel weer mooi. Geniet lekker van jullie eigen paleis in het zonnetje. Hier in de blote bast zitten is er niet bij tenzij je er natte sneeuw mee wilt opvangen :)
BeantwoordenVerwijderen