Traaaag, traaag, maar gestaag, vordert de finca … in de maand van de overvloedige regen.

 Zondag 29 oktober.

Zo dan.

Het moest er nodig van komen he.. die nieuwe blog. 

Het nieuwe verhaaltje van de Dutch Cowboys in den Verre.

U zat natuurlijk al uw nagels al te verbijten van stille afwachting.

Nerveus krullen draaiend in uw lokken, of des nachts knarsetandend onrustige dromend van de avonturen van L&R Overver, die maar niet kwamen..

Het wachten op de nieuwe editie van Suske en Wiske is er niks bij.., toch?

En ja wat moesten jullie lang wachten lieve kijkbuiskinders..

Lo siento!

Alweer ruim drie weken heb ik het er een beetje bij gelapt. Laten verslonzen. Weg gemoffeld, genegeerd.

Een broertje dood aan verplichtingen, wat parten speelde? 

Nee, niet alleen dat. 

De eeuwige touwtrekkerij aan de mensen die je nodig hebt voor werkzaamheden en het (in onze ogen) laten afweten is een beetje haar tol gaan eisen.

De loodgieter, de elektriciens, de lui die bestellingen komen brengen, de bureaucratische moloch die de instanties vertegenwoordigen..

Allemaal moeizaam. Moeizaam. Geen peil op te trekken. Beloven, maar niet nakomen. Nieuwe beren op de weg dus weer uitstel..Hopeloos! Zo voelt het soms.

De enige vastigheid en rots in de branding waren en zijn de bouwvakkers.

Antonio als vast werkpaard, ondanks zijn 62 jaar,  elke werkdag aanwezig.

Altijd oplettend. Vol ideeën, secuur en vaktechnisch subliem.

José, zijn baas die met regelmaat mee aanpakt, dingen regelt en als tussenpersoon naar andere disciplines fungeert. De spin in het finca-web. Aimabel mens. Harde werker.

De afgelopen weken hebben deze mannen hun werk afgemaakt.

De vloer ligt overal. De garage is omgebouwd tot slaapkamer, met badkamer en bijkeuken.

Alle tegels van de badkamers en keuken zijn geplakt. 

Nog wat losse eindjes om weg te werken en hun werk zit er definitief op.

Anders is het met de elektriciens, die kennelijk dezelfde arbeidsethos hebben als onze voluptueuze loodgieter.

Beloven maar niet komen.

De stroommannetjes begonnen voortvarend met drie man tegelijk.

Leidingen trekken en stopcontacten aanleggen.

Eén dag.

Daarna een week niemand gezien.

De week erop, één manneke, één dag.. meer elektriciteits leidingen trekken.

En weer een week niemand om de klus af te maken.

Ze zouden afgelopen donderdag of vrijdag komen, maar,… je raad het al: no persona aqui.

En maar één stopcontact voor stroom.. Al weken..

De loodgieter, kwam, met zijn zoon en plaatste het nieuwe water reservoir van 1000liter met pomp bij het schuurtje.

Maakte de aansluitingen naar de casa, meters dikke slangen door de tuin en plaatse de geiser aan de buitengevel.

We hebben stromend warm en koud water in huis! 

Yeah! Hoe fijn!

Maar de afvoer van het badkamermeubel in beide badkamers moet nog goed worden aangesloten.

En er moet nog een kast komen om de geiser annex gasfles aan de buitenmuur.

De aan en afvoerleidingen van het water moeten nog afgewerkt worden in een kast. Ze liggen nu al weken open in de regen.

En niemand komt..

Want het regent!

Toch al wel bijna twee weken nu.

En het kan hier goed regenen zeg!

Met bakken uit de hemel. Met stortregens, en zon erna, en weer stortregens,  maar ook met zeurende zuigende miezerregen, die maar doorgaat en doorgaat.

Eén dag was het echt bar en boos en hadden we bijna onze vishengels tevoorschijn getrokken.

Er had zich een wilde waterstroom gevormd op het pad langs onze finca, welke zich kruiste met de droge beekbedding aan de noordkant, waar zich een snel stromende beek had gevormd.

Om bij de hoofdweg te komen moeten we die trotseren..

De Dacia liet zich echter niet intimideren en ploegde standvastig voort.

Wij hielden droge voeten.

Maar jeetje wat een water.

En dan zijn er lieden die iets roepen over verwoestijning van het Spaanse binnenland.. HAHAHA!

Niks daarvan.

We zijn weer terug op aarde, de Nederlandse trieste herfst, herbeleving.

Mist in Montánchez, de hele dag. En de temperatuur komt niet meer boven de 17 graden.

Op de finca zien we af en toe nog wel een zonnetje.

En de bruin verbrande weiden zijn inmiddels getransformeerd in groene velden, doorspekt met miljoenen kleine gele bloempies. Waar de evenzovele bijen zich aan vrolijk zoemend aan laven.

Het is soms net of je naast een transformator huisje zit, het lage zoemen en gonzen van al die vliegbeestjes.

De natuur leeft hier! Ook in de herfst.

Wij kunnen binnen wel lekker bezig, want alle muren moeten (opnieuw) gewit en sommige plafonds ook..

Daarmee slijten wij onze dagen.

We zijn vergroeid met de witkwast en witroller.

Ik zie alleen nog wit voor m’n ogen. 

Een verre gaande staat van sneeuwblindheid is ingetreden. 

Geen zonnebril werkt daar tegen.

Mijn handen zijn wit, mijn vingernagels zijn wit, mijn haar is wit, mijn oogbollen zijn wit, ja zelfs mijn  dromen zijn wit!

En mijn bruine ster is… ehhhchh h ..🫣

Maar de muren zijn inmiddels ook al aardig wit en het stof onzichtbaar.

We zijn over de helft!

Wat verfverij betreft.

De verbouwsels zijn bijna klaar.

Het wachten is op de usual suspects.

In stille afwachting van de pelletkachel voor de woonkamer en de schuifpui voor de slaapkamer, én de elektriciens, én de loodgieter.

Als de elektriciteit  eindelijk eens klaar is, kan de gasfitter komen om de gasoven/kookplaat aan te sluiten en dan.. Dán, .. kunnen we er wonen!

Tja,.. zo wachten we al even..

Met stille frustratie, ongeloof en volharding..

Het gaat goed komen..

Niet lang meer..

Oh,.. en voor ik het vergeet..

We zijn ook op cultureel-historisch vlak leuk bijgespijkerd.

De rijke geschiedenis van ons slaperige dorpje Arroyomolinos, blijkt een ware veldslag te herbergen.

En schijnt een rol gespeeld te hebben in de Napoleonitische oorlogen, welke hier in deze contreien in de begin jaren van 1800 zich hebben voltrokken.

Een frans leger in de val gelokt door een jointventure van Engelse, Spaanse en Schotse manschappen en tot overgave gedwongen in de slag die de naam, de “Verrassing van Arroyomolinos” is gedoopt..

“La Sorpesa de Arroyomolinos”.

 Zoek maar ‘s op op Wikipedia.

Die veldslag wordt hier jaarlijks nagespeeld. 

Uiteraard wordt dit geheel naar Spaanse traditie uitvergroot tot een driedaags festijn van verklede dorpelingen, verklede internationale genodigden en veel drank, gezelligheid en tapas.

De daadwerkelijke veldslag wordt zeer spectaculair in beeld gebracht op een stuk land naast de Camino Rural dat naar onze finca leidt..

Het musketvuur was niet van de lucht en aan beide zijden vielen ze bij bosjes (zogenaamd).

Totdat de Franse loeders zich overgaven en men massaal ter dorpse toog om verder te “schermutselen” aan de toog..

En, nog even een stapje terug in de tijd..

Met al dat immens trieste nieuws en menselijk leed over een weer, ten faveure van de groot kapitalisten en de corrupte machtswellustige machtshebbers in deze wereld..

Begin je dag met een dansje!

Tot over vier weken kijkbuiskinders!

Haha!

Geintjuh!

Volgende week weer een update hoor..

Ik zal jullie niet weer zo lang in spanning houden.