De koe in de kont kiek'n
Maandag 9 oktober 2023.
Hallooootjesss! Daar zijn we weer!
Ik val maar meteen binnen met een fotootje.
Met een soort van ‘van achter’n de koe in de kont kiek’n’ symboliek.
Want zo schrijf ik deze blogjes. Achteraf terug kiek’n , aan de hand van de geschoten kiekjes van de afgelopen periode.
De frequentie van de blogs neemt wat af, ik weet het en daardoor heb je meer schrijfruimte nodig om neer te pennen wat er allemaal gebeurde he.
Een chronologische volgorde aanhouden is wel zo fijn, anders wordt de chaos der gebeurtenissen nog groter dan ie al was.
Gelukkig heb ik mijn fotoalbumpje dan om uit te pluizen wat eerst kwam en wat daarna.
De foto van de koeien-derrières is van vrijdagmorgen 29 september.
Plaatse delict: de camino rural, de plattelandsweg, zonder naam, waaraan onze finca ligt.
Je neemt op de hoofdweg van Arroyomolinos, net buiten het dorp, richting Almoharin, de afslag naar rechts ter hoogte van het kleine parkje met visplas.
De weg slingert zich een kilometer of zes, via een heuvelachtig landschap met links en rechts schapen- en koeien’weides’.
Sommigen vol steeneiken en bomen, anderen zonder veel begroeiing of beschutting. Een handvol gebouwtjes en een enkele finca op ruime afstand van de weg.
Er vind door de keuterboertjes hier vrij veel wisseling van weidegronden plaats om de dieren wat diversiteit en voedsel te bieden.
Het komt dan ook nogal eens voor dat de, doorgaans stille weg, is versperd door een kudde schapen, annex schapenboer en drijfhond, of in dit geval een heel roedel koeien, compleet met kalfjes en stier. Boer in de auto ervoor en een andere er achter te voet.
Dat geeft mooie plattelands taferelen.
En aangezien wij geen haast hebben, tijd voor een kiekje voor de blog.
Ligstallen en melkvee kent men in deze contreien niet.
De koeien lopen het hele jaar in hun kudde, krijgen kalfjes het hele jaar door, want Stier is gewoon ook van de partij en doet dus gewoon wat de natuur zoal ingeeft.. En de kalfjes blijven ook gewoon bij hun moeders, drinken hun melk zolang het nodig is.. de dames Koe lopen hier niet wijdbeens met mega-uiers rond te zwalken. Alles puur natuur. Mooi he.
Na de regen van een paar week geleden is het landschap stilaan vergroend.
Terwijl de temperaturen toch al weer een dikke week ruimschoots de 30gr. overstijgen, gaat de uitbreiding van het groene tapijtje gestaag verder.
Overal ontkiemen groene sprietjes, grasjes en bloempies.
Het is net een tweede lente
En toen was het weer weekend en maakten wij ons op voor een luie twee dagen. Bankhangen, Netflixen en bier drinken.
Zoals het hoort hoor ik U zeggen.
Maar helaas, toen ik om half elf in de noche nog even mijn telefoontje checkte bleek er een appje van José te zijn:’ We zijn morgenvroeg op de finca. Wat werk inhalen’.
Wel getverrrrdeg.. Wéér niet uitslapen. Weer naar de finca, klussen en prutsen en overleggen..
En maar één dagje om te ontspannen en stoute dingen te doen.
Maar alá! Alles voor het goede doel he.
Dus rap die whiskey achterover gieten en onder de klamme lappen.
Die zaterdag werd er lekker gewerkt door de mannen. Het grootste deel van de isolatie van de garage werd gedaan en afgewerkt met mooie dikke gipsplaat. De elektriciteitsleidingen mooi daarachter weggewerkt. Antonio begon met stucen van de muren. Aangezien we alle elektriciteit opnieuw gaan laten aanleggen, was er nogal wat gefreeds en gesleufd in die door ons in eerste instantie zo vlekkeloos gewitte muren.. grijze specievulsels ontsierden alles. Er moest dus ook nog gestuct worden.., todo! Voordeel is wel dat we straks overal rete strakke muren hebben.
Verder ging die dag de boeken in als de ‘Dag van de Censuur-inslag’.
Ronaldus werd pardoes en als slag bij heldere hemel verbannen van X (voorheen Twitter), vanwege het vermeend uiten van opruiende taal en oproepen tot geweld..
Iets wat ik echt nóóóit zou doen.
U kent mij immers!
Altijd volgzaam en meeknikkend met het narratief..
Geen kritische noot of onvertogen woord ontspringt ooit mijn pen of mond., eh.., ahum.
Aanleiding: Mijn reactie op een tweet van meneer G.Wilders, (niet mijn vriend overigens), was iemand in de verkeerde sloekert geschoten en deze onbekende had gemeend mij te moeten rapporteren. Zonder met mij persoonlijk, virtueel-verbaal de degens te kruisen uiteraard..
De mokerslag van al dit onrecht galmde nog lang na in het Wappiebrein van Ronaldus.
Reclamaties aan de hoogheiligen van X, op hoge en lage poten, met en zonder duizend excuses hadden allemaal geen baat.
En zagen geen reactie van de autobots van X.
Ronaldus is áf! Ronaldus blijft áf!
“U kunt niet meer reageren en niemand meer volgen”
Dan maar zonder getwitter in de kantlijn. Lezen mag ik gelukkig nog wel!
De zondag vergleed in een roes van verongelijktheid, drankmisbruik en hazeslaapjes, dat zult U wel begrijpen.
De maandag startte weer eens allerakeligst zonovergoten. Natuurlijk.
Met de roppigheid nog in de kop heb ik me maar eens op een nieuw projectje gestort.
Het oude bed en matras dat achtergelaten was door de vorige eigenaren (naast de bekende t#ringzooi) was een van de weinig dingen die we nog gebruikten, als een soort van relaxplek, als we even pauze namen.
Lekker onder de grote schaduwwerpende dennenboom achter het plonsbadje.
Echt lekker zitten is dat niet, want geen ruggesteun.
En de rechtopstoelen uit de oude inboedel deden ook weinig aan een verkräckte ruggengraad.
We waren al een poos op zoek naar fijne tuinstoelen, maar zodra hier de scholen weer beginnen is officieel de zomer voorbij en gaan alle tuinartikelen uit de collectie. Geen uitverkoop of iets dergelijks. Gewoon foetsie, weg uit de winkels. Dus wat te doen?
De lege pellets van de tegels en bakstenen keken me al een poosje meewarig aan.. En men zegt dat er handige duvels zijn die daar een bankje van weten te fabrieken. Dat zou ik ook wel eens kunnen proberen.
Geen idee hoe, heb ik nog nooit gedaan.., dus ik denk dat ik dat wel kan!
Zo gezegd aan de slag gegaan met handzaag en schroefboormaschien. Naast het gekotter en gezaag hoorde je de hersentjes kraken en piepen..
Maar zie daar, er vormde zich iets wat op een stoel begon te lijken.
Met een zelfgemaakt (Loes) broodje-gezond kreeg ik er zowaar plezier in en na een paar uurtjes prutsen was het pellet-tuinbankje geboren!
Hoe leuk is dat! Meteen gepost op Twitter. Oh nee..
Goed, de volgende dag was boodschappendag en we togen naar Miajadas voor etenswaren en naar de Chinees, die winkelvansinkel, weet je nog wel?
Vier wieltjes gescoord en wat houtbeits en een paar grote kussens.
Woensdagmorgen bleken we onaangekondigde bezoekers op ons land te hebben.
Twee ondeugende dames uit de buurt waren maar eens op verkenningstocht gegaan en neusden wat rond of er hier wat te snoepen viel..
Ze namen rap de benen als betrapte kleuters toen we ze confronteerden met hun ongeoorloofde binnentreding.
Daarna kon ik leuk beginnen met beitsen en kwasten en wieltjes monteren op het nieuwe bankje.
In de droge warme van hier was de beits in no time ook droog en konden we zitten!
Tadaaa! Lekker joh!
Stukken beter dan dit!:
Zeer voldaan en met ontspannen rug keerden we die avond terug naar Montánchez, aten gehaktballen met sla en keken Boer zoekt Vrouw…
Binnen wordt nog immer druk geklust en gestuct en is en blijft het een stofbende.
Buiten dus maar weer verder met de witkwast.
De schaduwzijde van het huis aanpakken dit keer.
Trapje op trapje af en bij de plek waar de nieuwe badkamerafvoer naar buitenkomt met m’n jeugdige bravoure het keukentrapje bovenop de bult puin en gruis gezet, om toch bij de dakrand te kwasten.
Ik ben er maar één keertje vanaf gedonderd. Knap hè?!
Vrijdags was het weer ‘verhuis je kudde-dag’.
Schaapjes, herder en hond dit keer.
Lekker breeduit over de weg.
Op naar groenere weiden.
De actiefoto van deze wilde expeditie.
Op de finca deden we weer eens ‘rop-je-rot-in-de-tuin-act’.
Een grote struik, compleet verwilderd en vergroeid moest het ontgelden.
Met heggenschaar, hakbijl en pikhouweel, veel gehijg, gezweet en gezucht.
Zeker 5 vierkante meter tuin ontgonnen en aan de wildernis ontrukt. Letterlijk.
De takkenbossen versleept naar een van de brandstapels verderop.
Waarschijnlijk mogen we vanaf half oktober de fik er in steken.
Verder moest er wat ge-whats-appt worden met de gasfitter die de oven zou komen aansluiten.
Wilde van alles weten over de gasleiding die er nog niet was en de ventilatieroosters die ontbreken..
In de middag, nadat Antonio hasta mañana had gezegd, bij buurvrouw Michelle gezellig zitten borrelen en kletsen.
En wat kiekjes gemaakt van de oppashond die ze te logeren had.
OCB-tje was helemaal wild van apporteren.
Maar wel heel lief.
Afgelopen zaterdag werd de lang verwachte droom van Loes bewaarheid en togen we naar Villanueve de la Serena. Daar heb je een JYSK! Helaas voor Loes geen IKEA, maar dit was the best next thing, zeg maar.
We hebben even flink uitgepakt en kledingkasten, stellingkasten, een bureaustoel en een dubbel bedonderstel voor op de logeerkamer.
De aangrenzende Leroy Merlin nog binnen- en buitenverf voor de muren opgehaald, kwasten en verfbakjes. We zijn daar inmiddels grootverbruikers. Er ligt nog net geen rode loper.
Daarna naar de Decathlon, waar Loes een mooie hoodie scoorde en bij de Carrefour nog wat boodschapjes.
Flink lichter in de virtuele portemonnee togen we huiswaarts.
De zondag. Het is alweer 8 oktober.
Uitslapen, lekker rustig ontbijten en een wandeltje door Montánchez.
Er was een vlooienmarktje op het centrale plein, met veel prullaria.
Snel door naar ‘ons’ hondje dat voor een boer halverwege de berg een paar kippen en twee paarden bewaakt.
De goeiige lobbes is altijd zo blij als we er zijn.
Zeker als ze lekkere stukjes hondenworst krijgt. Daarna is het altijd even een poosje kroelen..
Zoals u weet staat bovenop de Montánchezse berg een machtig kasteel.
Daterend uit de zevende eeuw.. Met ernaast een klein kerkje waar de heilige Maagd van Montánchez verblijft.
Één keer per jaar wordt ze in een processie met veel belgerinkel en klokgelui naar beneden gedragen en verblijft dan een week in de kerk beneden. Waarna het volk zich een week lang laaft in fiesta’s, muziek en drank.
Vervolgens wordt zij dan weer onder luid tromgeroffel en getrompetter de bult weer opgesjouwd. Oud en jong volgen in hun beste kloffie.. om daar de rest van het jaar weer achter slot en grendel te gaan. De Maagd dan he..
De tocht omhoog en dat vastgoed bezichtigen had ik nog niet gedaan.
Dus alléé! De berg op!
Onderweg omhoog door de begraafplaats halverwege de berg en de weg terug het stadje in, nog wat leuke kiekjes geschoten.
Om elke hoek loert hier een ontdekking, een pittoresk tafereeltje of een grappig moment.
De avond vergleed in gelukzaligheid, met de laatste afleveringen van “Behind her Eyes”, de mysterieuze serie met een wel een heel onverwacht einde.
Of zou het de wijn zijn geweest?
Tot volgend keer maar weer lieve kijkbuizerds!
Reacties
Een reactie posten