Nieuwe Extremadureense verhalen

 Hallo daar kijkbuis kinders.

Hier is weer een nieuwe aflevering van Vreemde Vogels op de Spaanse Prairie.

De afgelopen maand was weer zinderend en thrilling. 

Sensatie en spanning alom..

Want: you know what they say:‘Never a dull day at the Campo!’

Nou ja.., een beetje overdreven, maar weer genoeg om over te schrijven.

Na de wilde taferelen met muurklimmende bitches, politiebezoek, sterilisatie van Koffie werd het allemaal wat rustiger.

Het hoofdstuk ‘Koffie-claimers en rechtzaakdreiging’ blijft vooralsnog steken bij wat het was. Geen nieuws, goed nieuws zullen we maar zeggen.

We vulden onze dagen met de gebruikelijke wandeling met Koffie in de morgen.

Gevolgd door klusjes rondom het huis, boodschappen doen, kokkerellen en Netflixen!

Wat betreft het boodschappen doen, dat deden we altijd met z’n twee, leuk een beetje rond neuzen bij de grootgrutters en nog even door een stadje slenteren.

Nu Koffie er is dachten we dat vrolijk door te kunnen zetten.

Dus de hond thuis laten en wij op pad. 

Koffie dacht daar echter geheel anders over!

We waren net de poort uit voor zo’n verzetje en nog niet de weg naar Arroyomolinos opgedraaid of madam was al over het muurtje gesprongen en had de achtervolging ingezet en zou zo de openbare weg op zijn gerend, achter ons aan.

Gevalletje verlatingsangst??

Hoe dan ook, da ken zo nait!

Wij dus weer terug en hond ingeladen, maar mee naar de winkels en een van ons moest dan maar bij haar blijven en rondjes lopen op de parkeerplaats..

Of er lui bij gaan liggen, natuurlijk.. Al die inspanning is immers nergens goed voor.

Tja daar hadden we weer een probleempje dus.

Weglopende hond als wij de finca zouden verlaten.

Of één van tweeën moest steeds thuis blijven..

Wat nu?

Een kennel dan maar? Een kooi waar het hondje niet uit kan en wij wel (en naar de winkel kunnen)

Zoeken zoeken op internet. Amazon, Leroy Merlin, uiteindelijk via VidaXL gevonden wat we zochten..

De pakjesman bracht het ons naar de rand van het dorp, want verder dan de bebouwde kom bezorgen ze niet..

Rendezvous afgesproken in halfbakken Spaans en zowaar, het werkte!

Het bouwpakket arriveerde in drie grote dozen van duizenden onderdeeltjes!

De volgende dagen waren we leuk aan het Meccano-en.

Onduidelijke gebruiksaanwijzing met fouten, dus in elkaar, uit elkaar en weer in elkaar, maar dan anders..

Het hele proces werd nog een paar dagen onderbroken door de komst van Sterre (dochter van Loes) en haar vriend Pepijn.

Wandeltjes over ons landgoed en de directe omgeving. Bezoekje aan Merida, terwijl ik thuis op het hondje paste en het avondeten aan het brouwen was. Allemaal reuze gezellig.

Kiekje voor Wesley's verjaardag aan de rand van het meertje hier vlakbij..

En zoals de laatste kraanvogels weer noordwaarts trokken, zo vertrokken ook Sterren & Pepijn weer..

 Verder maar weer  met project ‘Thunderdome’.

Om het ding stevig te kunnen verankeren moest er een vloertje gestort worden aan de schaduwkant van het huis.

Dus zand, cement, roeren, gieten en smeren!

Ondertussen een processie hardhandig naar de vurige jachtvelden geholpen (processierupsen)

Na de crematie verder gegaan met een andere klus ( want cement moet uitharden) : dakgoten aanbrengen aan de noordkant. Die waren er niet en wat regenwater afvoer is fijn voor de bewoner van de kooi en voor ons ivm gespat en de mogelijkheid wat hemelwater op te vangen voor de tuin..

Een handig klemsysteem om de goten aan de dakpannen te klemmen was erg fijn! En weer was er een klusje geklaard. 

Nu kon de kennel op de plek gezet worden en verankerd aan muur en vloertje.

Nog even weer over Koffie dus he..

Ongeveer twee weken na de sterilisatie van Koffie begon ze toch wat gedragsverandering te vertonen.

Overal aan snuffelen, nog net niet de achterpoot optillen bij het plassen, wat moeilijker te corrigeren en vooral avond na avond en nacht na nacht blaffen!

Hysterisch blaffen om niks, of tegen honden in de verre verte..

Maar zelfs al was het buiten muisje stil. Koffie moest blaffen!

Om gek van te worden!

Nu had ik de theorie opgevat, dat mevrouw Koffie misschien wel in een hormonen crisis was beland..

Immers haar eierstokken waren vakkundig laparoscopisch verwijderd en daarmee ook de hormoon productie die daar plaatsvindt..

De bijnieren nemen het grotendeels over, maar wat als die tekort schieten, of er te veel stress is??

Als de mannelijke hormonen de overhand krijgen dan wordt meisje een beetje jongetje, met bijpassend gedrag, zou je zeggen, toch??

We waren al bijna zover om hormonale suppletie medicatie te gaan vragen aan de dierenarts en een anti-blafkraag was al in bestelling, de Valeriaan verdween bij de avond voedering al in het hondenkeelgat..

Totdat,.. de luidruchtige hysterie ineens ophield!

Een enkel normaal blafje nog, maar geen uren durende oncorrigeerbare hysterie meer. Huh! Maar wel heel fijn!

Michelle, onze buurvrouw vertelde dat haar honden ook een paar dagen en nachten onrustig, luidruchtig en van slag waren geweest..

Dus wellicht was er een andere oorzaak voor dat collectieve onrust-gedrag en dus niks geen hormonale impasse of overgangsperikelen.

Wie weet was de stand van de maan de boosdoener, de verandering van weer, de aankomende verkiezingen in Rusland, de dreigende benoeming van Mark Rutte tot opperbaas van de Navo, of het 4-0 verlies van Ajax tegen Aston Villa misschien??

We zullen het waarschijnlijk nooit weten..

Koffie is inmiddels weer de oude lieve Koffie. Liever lui dan moe. Maar haar vrolijke ochtend-sjeesbui rond het meertje laat ze zich niet ontgaan.

Al die enorme lichamelijke én psychische inspanningen en beslommeringen trekken natuurlijk een flinke wissel op lichaam en geest, zeker als je de zestig ruim bent gepasseerd..

In slaap vallen voor de TV komt steeds vaker voor moet ik schoorvoetend toegeven..

Loes maakte een belastend kiekje..

En nee, er zat geen Wodka in die fles, maar gewoon water!

En mijn wraak was zoet!😁

In slaap gedommeld in het avondzonnetje.. lief he!

Afijn, na een diepe weldadige slaap, vrolijk weer op en een wandeltje doen met Koffie.

Na het afwerken van de kennelkooi kon Loes beginnen aan het inwijden.

Gezellig achter de tralies.

Koffie die zich inmiddels volledig thuis voelt en regelmatig haar ondeugende kanten laat zien..

De ooievaar zag ‘t allemaal gebeuren.

En toen brak de dag aan van het grote betonblubberen.

De bak voor ons huis die Antonio en Manuel ten tijden van de interne verbouwing hadden gemaakt en gevuld met puin van de brekerijen, werd afgevuld met beton. De toekomstige vloer voor onze veranda, als de vergunning ooit nog eens uitgegeven wordt tenminste..

De dikke betonwagen drukte haar derriere tegen ons huuske en blubberde er ongegeneerd op los.

Antonio, José en Manuel verdeelden de derrie en vlakten de vloer verder uit..

Nog een trappetje erbij en we hebben een uitkijkplatform, een bühne of een dansvloer!

Inmiddels is hier de lente begonnen. Na de nodige regen en bewolkte dagen stijgt de temperatuur in de afgelopen week nu gestaag en is de hemel overwegend staal blauw. Met soms een mistig beginnetje, of een heiige dag.. we tikken nu al een paar dagen de 20 graden aan en de korte broek is alweer dagen uit de kast.. 

Alles wat groen is barst uit z’n voegen, staat in knop of bloeit welig. Dat geeft weer leuke plaatjes:

En als het grote licht uitgaat, en het is helder, dan duizelt het je van de sterretjes aan het firmament. 

Extremadura is mieters, ondanks al haar onvolkomenheden.

En zo komt er weer een eind aan dit verhaaltje.

Wie weet wat er weer komen gaat de komende dagen en weken.

Want jullie weten het:’ Never a dull day at the Campo.. !’

Maar reken maar dat ik alles zal vangen in kiekjes en prietpraat, zodat je vrolijk kunt meeleven en meelezen, vanaf je luie stoel..

Dag voor nu, kijkbuiskinders!

We kijken vol verwachting vooruit!