Kira & Koffie. Een Honden-verhaal.

Daar zijn we weer lieve mensen.

Zoals belooft het verhaal over hondjes..

Vanaf dat Loes en ik het wilde plan opvatten om Nederland, ons werk, onze familie en vrienden adé te zeggen, en onder de Spaanse zon, offgrid onze laatste (hopelijk veel, lange) dagen te slijten in ondeugendheid en zelfredzaamheid, hebben we het gehad over een hondje..

Een hondje die bij ons op de finca zou leven, zo vrij als een vogel, maar ook als een makker, een kompaan en een bewaker.

Romantische hersenspinsels hoor ik U denken..

Een hond is net als een kind, je gaat een verbintenis aan voor het leven. 

Het leven van de één of de ander, wie ‘t maar het langst mag uithouden op moeder Aarde he, tussen de bloemetjes en de bijtjes…

En dat is natuurlijk ook zo.

Verantwoordelijkheid en zorg enzo..

Ups en downs. Meevallers en tegenvallers.

Zo is immers het leven.

Van een leien dakje gaat er weinig in het leven.

Maar je kunt er wel het beste van maken.

Dus hier en daar offers brengen want je krijgt er ook wat voor terug.

Na dit filosofische intermezzo zal ik U kijkbuiskinders vertellen hoe wij dat hondenverlangen hebben gekanaliseerd.

Wat we inmiddels wel weten is dat niets maar dan ook niets hier in Spanje vanzelf gaat.

Behalve de ideeën dan, die in onze breinen ontspruiten als woekerend onkruid.

Nu het huis binnen klaar is en rondom nog van alles niet, maar dus duurt en duurt.. kwam het plan een hondje op het erf te hebben meer en meer op de voorgrond.

Loes was al vanaf november, nadat we net definitief in onze finca waren getrokken, druk bezig met facebook en het internet af te schuimen naar dierenasiels, perro-refuges, en rescuedog-sites.

De vraag was natuurlijk: wordt het een schoothondje, maatje kuitenbijter, een ondeugend kwispelding á la de veel geprezen en geliefde Labrador, of een echte Spaanse Mastin? 

Ongeleid projectiel en neurotische keffer in Montánchez:

Nèh!

De lieve Boy, de hond van Wesley.

Met z’n dubbele vacht niet echt handig met onze hete zomers..

Van die Mastin hadden we immers al een voorproefje gehad in onze tijd in Montánchez.. Die allerliefste en aimabele paardenbewaakster op een omheind terreintje boven op de berg..

Grote zachte lobbes.. en buitenhond.

Keuzes, keuzes!

Ondanks al ons gespit en gezoek, kwamen we bitter weinig hondjes tegen waar we een ‘passend’ gevoel bij hadden.

De hond op de berg hadden we zo geadopteerd. Of gestolen..

Maar dan maak je geen goeie indruk bij de plaatselijke Guardia Civil..

Puppen werden ons genoeg aangeboden, maar een baby opvoeden, met nachtelijk gejank, gepiep en luiers verschonen was toch voor ons weer een brug te ver.

Die tijd hebben we wel gehad..

Een dier van minimaal een half jaar oud was nog wel te behappen..

Dus, calma, calma verder zoeken.. Er komt vast wel wat op ons padje..

Ergens begin december stond er plots een allerliefste mix van Duitse Herder en nog iets.., een pup van een half jaar oud, op een van de facebookpagina’s die Loes aan het uitpluizen was.

Een dierenasiel zo’n 80 km ten zuiden van hier.

We waren allebei enthousiast.

Hoe kan ‘t ook anders bij zo’n plaatje!

Haar naam is Kira.

Loes stuurde direct een email naar het asiel voor informatie en om onze interesse over te brengen.

Een maand vergleed in klusserij, geregel en andere besognes, zonder antwoord van het asiel..

Wel stond het zelfde hondje begin januari opnieuw op de facebookpagina van het desbetreffende asiel..

Raar!

Nu dus direct maar een reactie geplaatst op de fb-post.

En ja hoor, daar gebeurde iets.

De mail was in de ‘spam’ gekomen en was onopgemerkt gebleven..

We kregen direct een zes pagina’s tellend ballotageformulier toegestuurd, waar ons het hemd van het gat werd gevraagd en nog net niet naar onze pincodes en de bijnamen van onze respectievelijk schoonmoeders werd geïnformeerd.

Tssss..

Maar goed, je wilt wat, dus je doet wat. Alles voor Kira.

Die paperassen ingevuld en opgestuurd.

Loes helemaal happy, begon al wat nesteldrang te krijgen en toog aan het Doggy-proof maken van het huis en rond te kijken naar hondenspeeltjes, matrasjes en mandjes..

Na een week nog niks gehoord..

Maar weer een mail er achteraan gestuurd.

Ja, zeg, ze waren druk he, dus geen tijd voor emails, of een ontvangstbevestiging! Duh.

Afwachten dus maar weer..

Weer een week later kwam daar ineens de uitnodiging om naar het asiel te komen voor kennismaking.

Joepie! Leuk! Hieperdepiep!

We konden na 5 werkdagen langskomen, op 1 februari om 19:00u..

Prima. Wel een wat rare tijd, maar we zouden Kira, die inmiddels al weer anderhalve maand ouder was geworden, eindelijk gaan zien!

Dus 1 februari: D(oggy)-day!

Vol verwachting klopten onze hartjes een klopje harder.

Donderdag, 1 februari, 15:00u.

Mail van het asiel:

Ja, eh, of we nog van plan waren te komen..

Ja, want Kira was zojuist gesteriliseerd.

En ze had best veel pijn en was nog wat groggy..

!!!!!

Huh!!! Wah?! Hoedan?!

Jah door de chirurg joh! In d’r onderbuik he!

Wel getverdrrrrdegg. Donderenbliksemse rodondenderons!

Duizend bommen en granaten.

Wie verzint dat?

De dag dat je mensen uitnodigt om te komen kijken is ook de dag dat het dier een buikoperatie krijgt??

Hoe krijg je het verzonnen.

Wat een communicatie weer.. ‘Het lijkt het UMCG wel!’, zei Loes nog bozig.

Inmiddels zijn we er wel achter dat weinig Spanjaarden hier een planning maken, een agenda bijhouden of überhaupt maar de moeite doen om vooruit te kijken..

Hoe vaak we wel niet afspraken kregen op dagen dat het een officiële feestdag was, (en daar zijn er nogal wat van hier) en er dus niemand kwam opdagen omdat er gefeest werd of een roes uitgeslapen.. Hou maar op.

Nu dus weer zo’n vooroordelen bevestigend gedoe.

Jammer.

We waren toch weer teleurgesteld..

De volgende dag komen kijken kon ook niet want andere dingen gepland, en vakantie..

Behoorlijk pissed off ging Loes een potje bozig stampen over ons landje om de frustraties een beetje kwijt te raken.

Totdat ze bij onze poort kwam en een zwart-witte vlek net buiten het hek haar aandacht trok..

Wat was dat!

Wat lag daar?

Ja lieve kijkbuiskinders, U raadt het nooit! Of wel..?

Daar lag unnen hond!

Unnen groten hond.

Unnen Mastin!

Huh?!

Ooooh!!

En toen was er Koffie! Dus! Maar zo hette ze toen nog niet.

Er lag een jonge Mastin van naar schatting een jaar oud voor ons hek.

Nog geen vijftien minuten na dat super frustrerende mailtje dat Kira wéér uitgesteld zou worden, of afgesteld..

Als dat geen voorzienigheid was? Of devine intervention..?

Dus rap die poort open en daar kwam het Mastin teefje heel voorzichtig en heel hongerig ons terrein op lopen.

Na voorzichtige aanhaaltjes en aaitjes raakte ze meer op haar gemak en snoepte wat crackers uit onze hand en dronk wat water uit een bakje.

Het leek een erg lief dier, zachtaardig en voorzichtig, net zoals de hond op de berg bij Montánchez.

(In Spanje worden veel honden de deur uit gebonjourd en achter gelaten, als ze om welke reden dan ook niet meer zo bevallen, of als het jachtseizoen ten einde is en de honden die daarbij worden gebruikt meer een last dan een lust worden..

Om dat tegen te gaan is er al enige tijd een strenge wet van kracht die het dumpen (en stelen) van o.a. honden strafbaar stelt.

Ook moeten álle honden gechipt zijn, en dus de eigenaar traceerbaar.

Ben je een hond kwijt dan ben je verplicht binnen 48uur

hier van aangifte te doen bij de politie. Daarna ben je als eigenaar in overtreding.)

Al deze informatie kennende, hebben we de hond een beetje verzorgd en vertroetelt, maar met in ons achterhoofd de wetenschap dat de eigenaar elk moment haar zou kunnen komen opeisen..

Wij duimen dat dat niet zou gebeuren natuurlijk, maar goed, eerst maar ‘s afwachten he..

We hebben onze buurvrouw Michelle die hier al veel langer woont, wel meteen gevraagd of zij eens wilde rondvragen aan de mensen in de buurt of iemand deze hond ook miste en onze aannemer José, die in het dorp woont en ook veel mensen kent, net zo.

Het bleef stil.

José zei nog, als ze niet ge-chipped is, dan houd je haar toch lekker. 

We duimden nog wat meer.

Het weekend vergleed. Geen berichten..

Voorzichtig nadenken over een naam..

Whiskey? Puck? Pepper? Bambi? Google? Mw. de Boer?

Moeilijk hoor.

Totdat mevrouw zelf haar naam koos..

Tot twee keer toe het kopje koffie van Loes uitlebberen en de naam was gekozen.

Koffie!

We wisten dat Walter en Jantien, van de B&B La Tierra Verde in Alcuéscar een chiplezer hadden.

Hoe leuk zou het zijn, om snel te weten of Koffie gechipped was? En dus wel of niet aan iemand toebehoorde..

Na een whatsappje konden we langskomen.

Inmiddels was de jonge Mastin al aardig aan ons gewend en met wat duw en trekwerk kregen we het kalf in de auto, op de achterbank. Loes ernaast.. En dat verliep wonderwel rustig.

Haar eerste autoritje ever!

Aangekomen bij La Tierra Verde, checkte Jantien onze aanloper..

Géén chip!

Wat inhoudt dat de hond feitelijk niemand toebehoorde.

Als wij haar zouden laten chippen was ze van ons!

Na vijf dagen bij ons, zonder dat iemand haar kwam claimen, op maandag morgen om tien uur een afspraak gemaakt bij de dierenarts in Alcuéscar. Die nogmaals bevestigde dat de hond geen chip had.

Die kreeg ze ter plekke alsnog, op mijn naam, en de verplichte vaccinatie tegen hondsdolheid en een ontwormingspil.

Daarna liep ze, zo mak als een lammetje, (voor het eerst echt) aan de riem, een heel stuk door Alcuéscar en om de visvijver aldaar.

Paard en waakhond vonden er wat van..

Waarna we huiswaarts gingen.

Een hele lieve hond rijker.

Wat een feest.

‘s Middags minder feest: twee mannen aan de poort.

‘Die hond is van onze baas’. Of ze haar even mee konden nemen..

Nou, neujh!

Die hond is van ons. Op onze naam gechipped want ze had er geen. Ja elke gek kan hier komen en beweren dat die hond van hem of haar is. No way hosé.

De kerels dropen af. De baas moest zelf maar contact opnemen als ie wat wilde.. maar hij was gewoon te laat..

Voor het eind van de week was er veel regen voorspeld, dus een poging om op tijd een gezellig hondenhokje in elkaar te flanzen voor het nieuwe gezinslid..

Tada! En ze ging er nog in ook!🤣

Blij ei.

Lekker loslopen bij een wandeltje naar de plas..

Welterusten menschuh!

Woensdag 7 februari, een dag voor de regen zou komen, kregen we een een voortijdige koude douche.

Vreemde man aan de poort in een hele grote Toyota..

Begint meteen naar Koffie te fluiten en te roepen.

Stelde zich niet eerst even voor ofzo.. Ach joh, waarom ook..

‘Dat is mijn hond’. ‘Kijk maar, foto’s van mijn kleuterkinderen met de hond’. ‘ Dat is de weekend-country-hond van mijn kinderen’ ‘Ik neem haar mee..’

Eh.., Nou, neujh!

Te laat vader!

Na bijna een week je niet gechippede hond kwijt zijn, en niet melden, kom je nog ‘s aankakken en op vrij onbeschofte wijze die hond claimen?? 

De weekendhond van je kids.., meneer woont hier doordeweeks niet dus.. Weekend-countrydog.. lekker elitair hoor. 

De rest van de week rot die hond weg in een kooi ofzo?

No way hosé!

‘Ja maar ik ben eigenaar van die heeele grote finca hierachter.’

‘En ik ben veearts.’ 

‘En ik heb dertien honden’

‘D’r lopen wel s vaker honden van me weg en komen na een maand wel weer terug.’

‘Ik ga naar de politie als ik die hond nu niet mee krijg’..

Wahahaha!

Wat een arrogantie!

Oh dus je bent veearts en je hebt dertien honden.. Geen één gechipped zeker.. 

Je zou denken dat een veearts weet hoe het hoort? 

Heb je een vergunning voor het houden van meer dan vijf dieren? Dat moet hier.. Dierentuinvergunning! Niet?

En je hebt de vermissing van de hond niet binnen 48 uur aangegeven..

Dat zijn dan dus zeker veertien potentiële bekeuringen..misschien wel meer!

Ga jij maar gauw naar de politie dan! Blufkip!

Dat zei ik allemaal niet natuurlijk, want ik bleef netjes, want zo ben ik, maar ik dacht het wel!

Meneer droop bozig af in z’n dikke SUV..

De dag erna toch even bij de Guardia Civil het allemaal eens voorgelegd en bevestigd gekregen dat deze meneer geen poot heeft om op te staan en wij in ons recht staan..

Dat was wel weer geruststellend..

Je weet ‘t immers maar nooit op de Campo..

Wel ging vanaf dat moment het hek op het hangslot..

De dagen erna geen rare dingen.

Lekker met Koffie spatzieren naar de plas verderop of het Paardenpad naar Guadelupe een stukkie op en neer, aan de andere kant van de weg.

Kijken hoe de kikkervisjes groeien in de poeltjes langs het pad..

Op tien februari, half twee.

Ik was net druk in de keuken met kippenpoten aanbraden voor het avondeten, (die dingen moeten even een paar uurtjes zachtkens sudderen, dan valt het vlees lekker smeuïg van de botjes).

Hoor ik vaag iemand roepen in de tuin..

Loes was weer aan het roppen met bezembrem, dus ik dacht eerst, die is aan het foeteren tegen die halsstarrige zwiepgroeisels..

Maar het geroep werd geschreeuw en ik snelde naar buiten om te kijken wat er loos was..

Zag ik nog net Loes bij de poort een vreemde vrouw tegen haar (forse) derriere duwen.. die bovenop ons muurtje naast de poort over het prikkeldraad aan het klauteren was..

Dat zag er raar uit!

Plaats Delict.

Loes kon de onaangekondigde, ongeciviliseerde dame niet tegenhouden en zij sprong van de muur op ons grondgebied.

Gevalletje tresspassing van heb ik jou daar!

Jah en Loes is nait bange he.. wist U dat al??

Een klein opdondertje misschien, maar pit jonguh!

Er ontspon zich onmiddellijk een handgemeen voor de poort.

Loes vs. The Unknown Bitch!

Ik wist niet hoe snel ik de afstand van de voordeur naar de poort moest overbruggen.

Wat zullen we nou hebben ja!!

Ik gooide mijzelf, zoals het een rechtschapen ega betaamd, met

lichaam en geest in de strijd, ten faveure van Loes uiteraard.

Met enig duw en trekwerk wisten we de vrouw buiten het hek te krijgen. Hek op de grendel.

Na het onderbreken van het handgemeen vertelde Loes dat deze ongenode gast ineens voor de poort stond en Koffie begon aan te roepen en te fluiten..

Niet even hallo zeggen, uitleggen wie je bent en wat je komt doen..

Nee, hoppetee, meteen zieken!

Aangesproken door Loes zei ze alleen maar afscheid te willen nemen van Koffie, want dat was haar hond..

Koffie, allemansvriendin die ze is, was nieuwsgierig komen aanlopen en had zich door de vrouw bij de halsband laten pakken. 

Dan moet je natuurlijk niet bij Loes zijn met zo’n akkefietje he..

Die dook er tussen als een woedende tijgerin!

Bitchfight! Bitchfight!!!

Tot zover de recapitulatie..

Wijf buiten de poort dus..

Daar bleef ze nog een poos oreren over haar kinderen en dat Koffie haar hond was en dat ze alleen maar afscheid kwam nemen..

Nou die kans had ze al gehad..

Door het hek heen.. Nu was t genoeg.

Opzouten nu dan!

Maar ze bleef maar staan en zelfs over het muurtje hangen en Koffie roepen en aanhalen.

Pas toen ik haar begon te filmen, droop ze af, richting haar auto verder op.

Tja, het mens was komen aan rijden in een Audi A6. Die zag ik bij het begin van het pad staan, waar je de weg naar Arroyomolinos op gaat..

Ons pad is nogal slecht, veel kuilen en gaten, dus met een auto die niet hoog op de poten staat, kom je niet ver, als je niet de juiste route weet.

Ik had het vage vermoeden dat dit de vrouw van de man was die eerdaags ook al vrij ongeciviliseerd voor onze poort opdook om Koffie te claimen.. 

Hoe meer geld, grond, koeien en aanzien, hoe meer arrogantie en hoe minder sociale vaardigheden kennelijk.. 

‘Wij zullen die Hollanders wel even een poepie laten ruiken en naar onze pijpen laten dansen,  want wij zijn rijke lui, met veel land en aanzien’..

Nou, neujh! No way hosé!

Wij wijken niet! Niet voor onrecht!

Wij zijn Hollandeses!

Luctor et Emergo!

Uch!

Na een stevige neut, om de gemoederen wat te bedaren, heb ik wel meteen alles op papier gezet van dit voorval én wat er aan voorafging, om het nu toch maar te gaan melden bij de Guardia  Civil..

Als iemand over je muur klimt en zich wederrechtelijk toegang verschaft tot jouw grondgebied, dan zijn de rapen gaat heur!..

Maar goed dat we geen wapens bij de hand hadden.. wie weet wat voor drama zich had afgespeeld..

Charles Bronson (o.a.Death Whish I t/m V ) https://en.wikipedia.org/wiki/Death_Wish_(1974_film)  had zijn vingers er bij afgelikt..

De vrienden in de buurt zeiden uiteenlopende dingen..

‘Aangifte doen, even laten afkoelen want mot met je Spaanse buurman moet je niet willen.., een shotgun kopen’..

We hebben maar even afgewacht..

Het relaas stond op papier, klaar voor vervolgstappen..

We gingen weer verder met onze dagelijkse klusserijen en beslommeringen, komt wat komt..

Huisje verder af schilderen. Loes als dakhaas!

Rondjes wandelen met Koffie in de zon.

Zwembad vullen en schoonmaken

Wandeltjes

Donderpadjes kieken

Totdat dinsdag 20 februari politieagent Sandi van de Policia Local van Arroyomolinos zich ineens liet zien..

Er was bij de Guardia Civil iemand geweest die een klacht dreigde in te dienen tegen ons vanwege de hond.

(Nog steeds geen naam of verblijfplaats)

Zij zouden alle papieren hebben waaruit bleek dat het hún hond was.. Ze zouden naar de rechter stappen..

De agent kwam even ons verhaal aanhoren..

Wij onze kant van het verhaal verteld in half Spaans/ half engels.

Het hele relaas gedaan over de niet gechippede hond, dus niemands hond, wettelijk niet bewijsbaar, en dat wij onze best hadden gedaan om de eigenaar te achterhalen.

Dat de hond nu op onze naam stond..

De ongeoorloofde binnentreding van de vrouw op ons erf..

En de opgeschreven verklaring aan de Vertegenwoordiger en Handhaver der Wet meegegeven..

Foto’s van de trespassers en het filmpje met hem gedeeld..

We zouden via whatsapp op de hoogte worden gehouden..

PolitieAgent af..

Wij weer verder met ons leven.. 

Muurtje weer opbouwen nadat de koeien van de buurman, ja, dezelfde boze buurman, de kont ertegen hadden gegooid in een dolle bui..

En vrijdag 23 februari, was dan de dag dat Koffie haar eierstokken mocht inleveren bij de allervriendelijkste  dr.Ana, in de Clinico de Veterinario van Miajadas.

Een loops teefje op de campo is een vogeltje voor de poes voor elke loslopende schaapsherdershond en de kans dat ze er zelf ‘s nachts vandoor gaat om de bloemetjes buiten te zetten leek ons ook geen goed idee.. (Dus maar vlot een LapSter regelen.)

Een speciaal team zou de Laparoscopische Sterilisatie in de kliniek van dr. Ana verzorgen..

Nuchter komen was nog wel een dingetje, want Koffie heeft haar brokjes liefst strak om 08:00u in haar bakje..

Infuus aangelegd.. 

Het ijs brak volledig nadat ik dr. Ana mijn oude stuwband kado deed.. Ze stuwde eerder met een rubberen handschoen, wat erg onhandig leek.., toen we Koffie voor pre-operatief onderzoek en bloedafname langs brachten, twee dagen eerder..

Toen ze mijn werkzame voorgeschiedenis vernam (IC- en Ambulance verpleegkundige) was het helemaal dikke mik en mocht ik ook nog wat assisteren..

Pre-operatief scheren na de pre medicatie

Koffie liet alles gedwee gebeuren. Ons volledig vertrouwend en het team van dr. Ana, wat erg lief voor haar was.

Met het hart in de keel hebben we haar achter gelaten op de operatietafel, in diepe slaap.. Na een fijn gesprekje met de

Engels en Duits sprekende operateur.

Na twee uur wat doelloos rondbanjeren door Miajadas, konden we haar weer ophalen. 

Daar was ze weer. Nog wat groggy, maar helemaal oké!

Terug naar huis, met een antibiotica kuur en pijnstillers op zak.

Vandaag (zaterdag) is Koffie nog wat sukkelig. Allerliefst als altijd, maar slaapt veel.  Het dagelijkse wandeltje vond ze maar niks en na anderhalve kilometer meer dan ver genoeg.

De terugweg naar huis ging twee keer zo snel als de heenweg.

Verder heeft ze haar gezonde eetlust en lijkt weinig last van de buik te hebben..

Hoe het verder gaat qua Boze Buurman en Buurvrouw.. en de avonturen van Koffie, Loes en Ronald, dat leest U weer in de volgende aflevering van Twee Vreemde Vogels in Extremadura.

Nog even geduld weer a.u.b.

We moeten het allemaal nog wel weer mee gaan maken he..

Immers.., 

There is never a dull day at the campo!

Sit tight.

Saludo’s kijkbuiskinders!