Van 2023 naar 2024. Appelflappen in de zon.

 Vrijdag 19 januari 2024

Goeiendag ee’m. Daar gaan we weer met een nieuwe blogupdate.

We pakken de draad weer op na een maand van stilte, blogsgewijs dan.. want er gebeurde natuurlijk weer veel op de Finca van de Vreemde Vogels. 

Beetje laat met een nieuw verhaaltje hoor ik U denken..

Mea Culpa beste kijkbuizers. We hadden het te druk met gasten, mooi weer, uitstapjes en appelflappen bakken!

En hoe langer je wacht met vertelsels tiepen, hoe hoger de bult wordt om je overheen te zetten en te beginnen met verhalen he, zo gaat dat..

Maar alléé.

Daar gaan we.

Gaat U er maar even goed voor zitten. Koekjes en kopje thee erbij. Of een chippie en een glaasje rood wellicht..

Want dit wordt weer zo’n avondvullende read.

~

Het is zestien december en ik zit, zoals u vast al vermoedde, in de onderboxsem in de zon.

Rocky en Rizzo, de honden van Michelle zijn er nog en we vermaken ons met luieren, af en toe wat gekrab in de tuin en kroelen met de hondjes.

Op 14 december hadden we een afspraak bij het bureau van de Policia National in Cáceres..

Niet omdat ik gedagvaard ben vanwege het verbouwen van Nederwiet, of weer eens naaktlopen op de openbare weg, (wat hier overigens gewoon is toegestaan naar ik me heb laten vertellen), maar om onze Residencia aan te vragen.

De verblijfsvergunning voor 5 jaar, waarmee je je hier onder andere kunt laten inschrijven voor de algemene gezondheidszorg, het ziekenfonds zeg maar..

Niet onbelangrijk gezien onze leeftijd en de halsbrekende toeren die wie hier uitvoeren.

Na de standaard wachttijd van ruim drie kwartier voorbij het afgesproken tijdstip van half twaalf, kwam de ambtenaar ons halen.

Alle paperassen overhandigd die we hadden verzameld. En geloof me dat was een heel dossier. 

Uiteraard moest er nog uitgelegd en bewezen worden dat ik mijn pensioentje keurig elke maand vanuit Nederland gestort krijg en Loes en ik ook nog wat slappe was op de bank hadden staan. Kortom dat we vadertje Staat van Spanje niet aan de knip zouden gaan zitten voor aalmoezen..

Kopieën van belangrijke geschriften als de koopakte van onze finca, ons NIE nummer ( Spaanse BSN), bankafschriften en paspoorten..

Eh.. stik! Geen kopieën van de paspoorten gemaakt!!

De man aan de andere kant van het bureautje klakte vervaarlijk diverse malen met zijn tong, schudde zijn hoofd en zijn borstelige wenkbrauwen zonken bijna tot over zijn ogen.

No copias!

Euh.., neej,, no copias de Passaportes..

Maar wel de originele paspoorten bij hoor. Dan maak je als pannelikken daar ter plekke toch even een kopietje van?!.. Zou je zeggen..

No, no, no possibile..

Geen kopieer apparaat (te zien)..

Zou het hele feest niet doorgaan vanwege een lullig kopietje??

Wéér een nieuwe afspraak maken, weer wachten, weer naar Cáceres heen en weren..?

‘t Zou ook eens van een leien dakje gaan hier zeg!

De goede man stuurde ons de gang op. En zelf verdween hij een trap op, naar een ander deel van het pand. 

Wachten.

Na een half uur kwam ie terug.

Wij in z’n voetsporen naar t bureautje.. kletsnat in alle okksels.

Met een triomfantelijke grijns werden onze begeerde groene kaartjes gepresenteerd.

Onze Residencia!

Yeaaahh!

Heeeel goed op passen zei die nog. Als je die kwijt raakt heb je een probleem..

Nou, reken maar dat we dat gaan doen!

Wij blij als een kleuter kuitenflikkers slaand het pand uit gerend.

En weer doorrrr!

De nachten zijn hier nu fris met een beetje nachtvorst. 

De Duster bedekt met een laagje rijp.

Overdag weer stralend weer.

Heerlijk boodschappen doen zo in Miajadas.

Een Spaans telefoon abonnementje halen van DigiMobil, voor naast mijn bestaande Vodafone.nl. 

Spanjaarden doen nogal eens moeilijk om buitenlandse nummers te bellen.. Vooral pakjes bezorgers.

50 gig data en 800 minuten internationaal bellen voor 13 Euries per maand.. 

Dat zijn nog s prijzen om vrolijk van te worden.

In beide badkamers nu een thermostaatkraan geïnstalleerd.

Hopelijk om de warm/koud fluctuaties van het douchewater wat te reguleren. Koud afdouchen als je net helemaal bent ingezeept schijnt erg gezond te zijn, maar is allerminst prettig kan ik je verzekeren.

De installatie verliep geheel vlekkeloos, zoals jullie zien..

Een vergeten rubber ringetje plaatsten deed trouwens wonderen.

Wij douchen weer warm.

Met deze winterse dagen kwamen we bij de Aldi in Villanueva de la Serena oerhollandse groentjes tegen..

Boerenkool!!

Jaaaaaaa!!

Laten we nu een paar rookworsten uit Nederland hebben meegesmokkeld..

Ouderwets boerenkool maken terwijl overdag de mussen van het dak vallen, het kan gewoon in Extremadura!

Wel zelf de kool even hakken.

Lekker met eigen gemaakte gehakballen a la Ronaldus en een rookworsssss..

Yammie!

22 December een wandelingetje door Alquescar, een nabij dorpje en de omliggende natuur.

Rommelige straatjes en doorkijkjes, en de omgeving in de zonneschijn!

Ja, er ligt een hertenpoot-kluif naast de ‘slaap’hond.

En terwijl Kerstmis met rasse schreden naderde, gingen wij de 24ste nog even een rondje wandelen rond het meertje hier vlakbij..

Daarna uitrusten met een biertje in de zon en schootboef Rizzo.

25 December, eerste kerstdag, eten bij Lia en Corné!

Heerlijk kokkerellen in je eigen pannetje op je eigen vuurtje, met de lekkerste ingrediënten.

Wij hadden wortel-kruidcake als toetje meegenomen..

Gezellig!

Tweede kerstdag bestaat in Spanje niet. Derde kerstdag al helemaal niet. Iedereen gewoon aan het werk..

Kerstavond daarentegen is wel weer een avond die met familie en veel eten en drinken gevierd wordt.

Loes ging dan ook weer vrolijk aan het bosmaaijeren want het gras groeit maar door en maait niet zichzelf..

En de koe keek toe.

De zoon van Loes, Wesley kwam samen met zijn vriend Chris voor een paar dagen logeren.

Helemaal uit Nederland met de trein gereisd. Want vliegen doen ze niet.

‘s Middags zouden we ze ophalen van het station in Cáceres.

Daarvoor had ik nog mooi de tijd om mijn frituurpan-rig in de tuin uit te proberen en oliebollen te bakken.

Wel volgens vegan recept, want de jongens zijn wars van alles waar diertjes voor moeten lijden..

De bollen rezen de pan uit en bakten lekker bruin.

In Cáceres met de heren nog even door de Carrefour voor de laatste (vegan) boodschappen en daarna lichtjes kijken in het oude deel van Cáceres.

En een vegan hapje eten..

De volgende dag was mijn ‘appelflappenbakdag’.

Loes met Chris en Wesley de omgeving in en ikke aan de baksels.

Ouwerwets met de Top 2000 aan en een pikketanissie!

Een paar schaaltjes nog rondgedeeld bij Corné en Lia, Andres en José in het dorp.

Niets gehoord over durchfall of buikkrampen.

Al lijkt het contact met de laatste twee wat verwatert..

Het ouwe jaar 2023 ging uit als een natte scheet. 

Chris helaas voortijdig wat ziekig naar bed, mogelijk over vermoeid en om 00:00u geen vuurwerkshow of rotjesparade.

Wel een glaasje bubbels en een paar warme gelukswensen.

Het nieuwe jaar brak weer oorverdovend en zonovergoten aan.

Een tripje naar Trujillo. 

Sightseeing. 

Het grote kasteel op de heuvel was decor voor Casterly Rock, het kasteel van de ranzige Lannister-familie uit Game of Thrones..

2 Januari met de jongens naar Merida, de stad met Romeinse roots, een half uurtje ten zuiden van ons.

Naar het aquaduct, het amfitheater, de Romeinse brug en het park bij de rivier..

3 Januari alweer.

Vroeg op, koffers gepakt en met z’n allen in de auto en drie uur rijden naar Madrid.

Daar onze intrek genomen in Hotel Praga.

‘S middags met de Uber naar het centrum voor een tour door de stad, en een megalekkere (vegan) hamburger na in een Vegan restaurantje.

De volgende morgen vertrokken de jongens al vroeg naar het station voor de terugreis naar Nederland.

Wij sliepen uit en zijn nog even naar de Ikea geweest voor wat kijke kijke en een kassie kopuh..

Vervolgens weg uit de krioelende mensenmassa van het grootstedelijke en trug noar huus!

Leuke stoel!

De volgende dag kastje in elkaar zetten..

Tadá!

En weer door met de neverending story of El Jardin!

Moestuintje aanleggen..

Plaggen steken, stenen ruimen en uitharken.

Met bloemetjes…

En de eerste slang!

Verdwaasd Hagedisslangetje dat onder een stapeltje keien lag te winterslapen.. Sissen kon ie wel.

Maar weer toegedekt.. kon ie verder slapen..

En een leuk handwerkje met zand stenen en cement.

Paadje aanleggen tussen schuurtje en huis..

Een nieuw wandeltje over de nabije landerijen.

Met veugels, koeienbeesten en schapen.

En toen was daar Enrique.

Een van de plaatselijke schapenboeren.

Of hij zijn schaapjes wel op ons land mocht laten grazen.

Dat leek ons in eerste instantie wel wat, want anderhalf hectare gras maaien is best een klus met een bosmaaijer.

Dus vrolijke taferelen op Finca La Vera.

Schapenmoeders en lammetjes.

Een lammetje met een groot abces in de hals.. Dokter Pol kennen ze hier niet.. Geen geld voor de veearts. Loopt er gewoon mee door. Gaat ‘t goed, dan gaat ‘t goed..

Gaandeweg werden de graasbeesten van alleraardigst en gereserveerd, toch wat vrijpostig en brutaal.

Onze sinaasappelboompjes hadden we al bedekt met plastic zakken tegen het aanvreten. Niet al te best voor de blaadjes natuurlijk in zo’n donkere zak. 

Maar mijn koolplantjes sneuvelden in een mum van tijd en al rap begonnen de knaagdieren aan onze struiken en olijfbomen.

Dat was niet de bedoeling!

En poepen dat die beesten doen!

Overal caca!

Na een kleine week hebben we Enrique en zijn schapen dan ook maar weer adéé gezegd en was onze finca weer echt ónze finca.

Best wel een opluchting hoor.

Behalve de schapenstront dan.

Inmiddels is sinds dinsdag de 16e januari het weer omgeslagen en regent het elke dag.

Helaas is het sinds gisterenmiddag, continue aan het regen en en vanaf gisteravond heeft het tot aan de middag (vandaag) aan één stuk door gehoosd!

Het land is verzadigd van water en droge beddinkjes en geultjes zijn veranderd in wilde rivieren.

Het is nu vrijdag 19 januari.

Het regent dat het giet.

Voor het hek van de finca stroomt regenwater van hoger gelegen percelen over het pad die onze aan- en afvoerroute vormt naar de hoofdweg en de bewoonde wereld, naar de Arroyo ((beek) nee ik verzin het niet)

De Arroyo, anders een droge greppel,  is veranderd in een wildwaterbaan waar menig kayaker jaloers op kan worden.

Er heeft zich een meer gevormd tussen de hoofdweg en ons landje van zeker 50 tot 75 meter breed en op sommige plekken zeker 30 to 50 cm diep, waar de Arroyo doorheen raast, naar het grote opvangbekken een kilometer verderop.

Voorlopig komen wij de deur niet meer uit!

Gelukkig is de vriezer vol, de koelkast gevuld, net als onze voorraadkast en hebben we pellets genoeg in huis om de kachel te laten loeien..

Dit moeten we maar even uitzitten..

Morgen en de komende dagen schijnt de zon weer.

Zodra het stopt met regenen zie je de stroompjes verminderen en slinkt het meertje voor ons land alweer.

Maar alles is doornat en verzadigd.

Onze septictank is van buitenaf tot de rand toe volgelopen met water wat doorsijpelt uit de verzopen grond.

De plee doortrekken wordt daarmee een aardig kansspelletje.

 Zakken de concrementen, of hebben we floaters.. of springen ze over de rand misschien!?

Voorlopig even niet doorspoelen maar. Afwassen in een teiltje en hopen dat de waterstand snel zakt.

Anders wordt het pompen of verzuipen!

U hoort van ons!

Of niet meer.. 

Blub…

The Watcher by the Water..

Loes in regencape beziet de Arroyo die pal achter ons muurtje voortraast..